Κυριακή

"Παιδιά μου,Είσαστε το δικό μου φως ζωής, ο δικός μου φάρος , ο δικός μου δρόμος.."( Μια μητέρα μιλάει στα παιδιά της)


Παιδιά  μου ,
Το κείμενο αυτό είναι για εσάς Για τα μικρά αστέρια της ζωής μου που μεγάλωσαν πια μα που  έκαναν και κάνουν  τις μέρες μου, τις νύχτες μου και τα όνειρά μου πιο όμορφα. Για τα μικρά μου, μεγάλα πια παιδιά,  που μεγάλωνα κάτω από τις φτερούγες μου και ας ήταν κάποιες φορές σπασμένες και μου προκαλούσαν πόνο, που όμως δεν ήθελα να το δουν  για να μη με πουν αδύναμη. Για σας που ήσασταν και είστε ακόμα, η πηγή της δικής μου δύναμης, η αιτία να αλλάξω πολλά στη ζωή μου και να προσπαθήσω να γίνω η μαμά που χρειαζόσασταν. Είσαστε το δικό μου φως ζωής, ο δικός μου φάρος , ο δικός μου δρόμος.

Πέρασαν χρόνια. Χρόνια από τότε που το θαύμα της γέννησής σας άλλαξε τη ζωή μου. Και όμως ακόμα θυμάμαι εκείνα τα μικρά χεράκια σας που έκλεισα μέσα στη δική μου παλάμη, τα πρώτα σας δάκρυα στην πρώτη μας αγκαλιά πριν ακόμα ο ομφάλιος λώρος κοπεί. Τότε, που μέσα στη μικρή μου αγκαλιά,  χωρέσατε εσείς. Τότε που κατάλαβα πως είστε πια κομμάτι της ψυχής, του σώματός μου, της ανάσας μου. Τότε, που μέσα στην γαλήνη της στιγμής, μετά το πρώτο σας κλάμα, μετά την αποκοπή σας από το σώμα μου, πάνω στην καρδιά μου ένιωσα την καρδιά σας να ηρεμεί , τα δάκρυα σας σταμάτησαν και με κοιτάξατε με εκείνα τα μεγάλα μάτια που  γέμισαν την ψυχή μου αγάπη μα έκαναν εμένα πια  να δακρύσω γιατί ήξερα  πως από εκείνη τη στιγμή  εγώ είμαι για εσάς και θα είμαι για πάντα. Έζησα το μέγα θαύμα,τη μοναδική, κάθε φορά, στιγμή να ακούω την πρώτη ανάσα μιας νέας ζωής να γεμίζει το σύμπαν μου  και όσες φορές το έζησα τόσες φορές ορκίστηκα πως «ναι θα μπορούσα να πεθάνω για σένα παιδί μου» και το έπραξα. Όταν χρειάστηκε δεν δείλιασα ούτε μια στιγμή . Και αυτό με έκανε να νιώσω πως η αγάπη της μητέρας δεν πηγάζει από την καρδιά. Πηγάζει από το είναι της, από την ίδια την ύπαρξή της την ώρα που γίνεται μητέρα.  Η υπέρτατη αγάπη, που από τότε, σαν υπόσχεση  προς την ύπαρξή σας, βρίσκεται χαραγμένη στο είναι μου και τρέχει στο αίμα μου.

    Κάθε στιγμή σας αποτυπωμένη στο μυαλό μου σε μια ταινία που δεν μπορείτε να δείτε γιατί τα λόγια δεν περιγράφουν τις στιγμές. Τα πρώτα δοντάκια, τα πρώτα βήματα, οι πρώτες σας λέξεις, οι πρώτες σας περιπέτειες στον κόσμο των μεγάλων, η πρώτη μέρα στο σχολείο που στεκόμουν σε μια γωνιά και έβλεπα τα χαρούμενα προσωπάκια σας να φωτίζονται και ας είχα μέσα μου τη λύπη της ψυχής μου για την απώλεια που βίωσα πριν λίγο καιρό. Εσείς ήσασταν εκεί, η ζωή σας μόλις άρχιζε μπροστά σε ένα τεράστιο κτήριο, με άλλους ανθρώπους που τους άφηνα την ψυχή μου για να την εκπαιδεύσουν ξανά. Ένας θάνατος δεν είναι ποτέ το τέλος. Υπάρχει η δύναμη της ζωής που σε κάνει να προσπαθείς να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι. Ο θάνατος ήταν το χτες  και η ζωή ήσασταν εσείς στο σήμερά μου.

  Μεγαλώνατε και πιστεύατε πως είμαι μοναδική.Αλάθητη. Ήμουν το πρότυπό σας όσο ήσασταν μικρά. Μα όσο μεγαλώνατε καταλαβαίνατε πως δεν ήμουν μοναδική και τέλεια. Ήμουν για σας αυτή που θα πρεπε να τα πράξει όλα σωστά και θυμώνατε μαζί μου που κάποιες φορές δεν μπορούσα να το κάνω. Θυμώνατε που έκανα λάθη, που ήμουν ανθρώπινη και που  σαν άνθρωπος είχα αδυναμίες και πάθη. Θυμώνατε που δεν ήμουν το πρότυπο της «τέλειας συγκαταβατικής μαμάς» που δείχνουν οι ταινίες και οι διαφημίσεις  προϊόντων όπου μια μαμά, πάντα χαμογελαστή, καθαρίζει το τεράστιο μοντέρνο σπίτι της σε πέντε λεπτά, που κανονίζει υπερατλαντικά ταξίδια για όλους, ετοιμάζει πεντανόστιμα φαγητά χτενισμένη, καλοντυμένη και φορώντας.. τακούνια, ενώ τους  υποδέχεται όλους  το μεσημέρι με χαμόγελο έχοντας στα χέρια μια τεράστια πιατέλα με το μεσημεριανό φαγητό και κάθονται σε ένα καλοστρωμένο τραπέζι χωρίς μια κατσαρόλα στον νεροχύτη, χωρίς ούτε ένα παιχνίδι στο πάτωμα. Εγώ ήμουν μια αληθινή  μαμά, εργαζόμενη, με πολλές ευθύνες, είχαμε ένα αληθινό σπίτι, εσείς ήσασταν αληθινά παιδιά και είχαμε συγκρούσεις που φέρνει η σχέση μεταξύ παιδιών και γονέων που πάντα στενοχωρούν αλλά είναι αναγκαίες για να μεγαλώνουν και αυτά και οι γονείς. Ήμασταν μια αληθινή οικογένεια που ο καθένας είχε τη δική του προσωπικότητα και έπρεπε να βρει τρόπο να συνυπάρχει. Μα σιγά σιγά μεγαλώσατε και άλλο και  καταλάβατε πως  «σούπερ ουάου» μαμάδες δεν υπάρχουν. Πως όλες οι μαμάδες, δίνουν πραγματικά αυτά που μπορούν και κάνουν ό,τι μπορούν, με τις δυνατότητες που έχουν, για να στηρίξουν τα παιδιά τους στον αληθινό και πραγματικό κόσμο που απαιτεί να εχεις μια δυνατή προσωπικότητα και έναν μαχητικό χαρακτήρα για να τα βγάλεις πέρα με όσα συμβαίνουν γύρω σου.

   Μεγαλώνατε μέρα με τη μέρα. Διαφορετικοί χαρακτήρες μεταξύ σας, που δεν έμοιαζε καθόλου ο ένας με τον άλλο. Πόσα έκρυβαν μέσα τους τα κύτταρα μου; Πόσες παραλλαγές του εαυτού μου, που δεν γνώριζα και που πολλές φορές δεν μπορούσα να διαχειριστώ ούτε εγώ η ίδια, σας έδωσα;

   Μεγαλώνατε μέρα με τη μέρα. Αλλάζατε. Αλλαζα και εγώ. Προσπαθούσα να σας κάνω ευτυχισμένα και χαρούμενα παιδιά μέσα από προσφορά και από προσωπικές στερήσεις πολλές φορές που δεν ήθελα να ξέρετε γιατί δεν έπρεπε να ξέρετε .Ησασταν παιδιά και τα παιδιά πρέπει να είναι χαρούμενα και να μεγαλώνουν με αγάπη, ώστε, όταν έρθει η στιγμή της εφηβείας που όλα αμφισβητούνται, να έχουν τις βάσεις να αντέξουν τις αλλαγές που θα βιώσουν και που θα τους αλλάξουν  για όλη τους τη ζωή, Γιατί ήξερα πως η εφηβεία δεν είναι εύκολη. Γιατί ήξερα πως θα χρειαζόσασταν κάθε τι από μένα που θα σας ενδυνάμωνε για να αντέξετε. Ήμουν εκεί, παρούσα, σε κάθε στιγμή της ζωής σας. Στις χαρές, τις λύπες, τις πίκρες, τα ξεσπάσματά σας.  Μεγαλώνατε και άλλαζα για να σας προστατέψω. Θυμώνατε με μένα πολλές φορές  και με  θεωρούσατε  αυταρχική, υπερπροστατευτική, παράλογη, εγωίστρια  απλά και μόνο επειδή δεν άφηνα να κάνετε πολλά από αυτά που επιθυμούσατε. Δεν το έκανα όμως παιδιά μου ποτέ επειδή ήθελα να σας βλάψω. Βλέπετε, εγώ είχα περισσότερα χρόνια ζωής μέσα στον κόσμο των ανθρώπων και οι άνθρωποι μπορεί να γίνουν πολύ σκληροί όχι γιατί σε αγαπούν, αλλά γιατί έτσι πράττουν, γιατί η ζωή δεν είναι με ροδοπέταλα στρωμένη και ούτε μόνο μια ευθεία πορεία και εγώ έπρεπε να σας το διδάξω, ακόμα και με τον δύσκολο τρόπο. Ήξερα πως θα με μισήσετε κάποια στιγμή. Μα ήξερα πολλά περισσότερα από εσάς και γνώριζα πως σε κάθε στροφή της ζωής, παραμονεύουν κίνδυνοι και αγωνίες που δεν μπορείς να προσπεράσεις εύκολα, αν δεν έχεις μάθει να αντέχεις. Δεν το έκανα για να σας έχω κάτω από τον έλεγχό μου. Δεν πιστεύω στον έλεγχο των ανθρώπων. Το έκανα γιατί ξέρω τι είναι η ζωή και τι μπορεί να σου προσφέρει και πολλές φορές δεν είναι ευγενική μαζί σου. Τώρα είμαι σίγουρη πως δεν έκανα λάθος.Τώρα είμαι σίγουρη πως σας βοήθησα να την καταλάβετε και να πολεμάτε. 

 Όταν θα γίνετε και εσείς  γονείς θα καταλάβετε τι ζει ένας γονιός. Πόσο άγχος, πόσες αγωνίες, πόσα δάκρυα κάνει για τα παιδιά του, πόσες φορές νιώθει ανήμπορος γιατί δεν μπορεί να προσφέρει αυτά που θα ήθελε και  πόσες φορές θυμώνει με τον εαυτό του για τα λάθη που κάνει. Λυπάμαι που  σας πλήγωσα κάποια στιγμή, λυπάμαι που σας στενοχώρησα μέσα στις δικές μου κακές στιγμές.Λυπάμαι που σας πλήγωσα  λέγοντας πολλές φορές «όχι» σε «θέλω» και «απαιτήσεις σας», μα να ξέρετε πως το έκανα όχι  γιατί δεν ήθελα (ποιος γονιός θέλει να αρνείται κάτι στο παιδί του),αλλά γιατί ανησυχούσα και έπρεπε να βρω τρόπο να σας προστατέψω, πολλές φορές και  από τον ίδιο σας τον εαυτό, γιατί ήξερα πως στη ζωή δεν μπορείς να καλύπτεις όλες σου τις επιθυμίες και όταν έχεις μάθει έτσι ,απογοητεύεσαι, ακυρώνεις τους άλλους αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό, χάνεσαι. Αλλά ήμουν πάντα εκεί για να καλύπτω τις ανάγκες σας, ακόμα και αν αυτό φαινόταν για σας λίγο και μου θυμώνατε για αυτό.  Λυπάμαι αν σας έκανα να  με μισήσετε κάποιες φορές, αλλά ένας γονιός δεν είναι γονιός, αν δεν κάνει αυτό που πρέπει, ώστε να δείξει στα παιδιά του τον κόσμο να τα προετοιμάσει για πολλά "όχι" που θα δεχτούν .Ενας γονιός δεν είναι γονιός, αν δεν τα βοηθήσει να πατήσουν στα πόδια τους ακόμα και αν αυτό περνάει μέσα από την άρνηση  και το μίσος τους για αυτόν.Ο γονιός ξέρει πως μπορεί και αυτός να ναι ένας δρόμος, προς την ανάληψη υπεύθυνης στάσης  απέναντι στη ζωή, έστω και αν αυτό τον πληγώνει. Ξέρει όμως τι σημαίνει να σαι παιδί, έφηβος, νέος. Πέρασε από αυτά τα στάδια πριν γίνει γονιός.

Περάσαμε πολλά, ζησαμε πολλά και μέσα από αυτά, μεγαλώσατε και μεγάλωσα..Και σήμερα; Τώρα; Τώρα  έχετε ανοίξει τα δικά σας φτερά σαν τον "γλάρο Ιωνάθαν" και πετάτε ψηλά για να φτάσετε- και γιατί όχι;.- να ξεπεράσετε τα δικά σας όρια και τους δικούς σας φραγμούς όπως έκανα κάποτε και εγώ.  Ήρθε η ώρα που περίμενα και που προετοιμάστηκα 20 και βάλε χρόνια για αυτή. Μαθαίνετε να ζείτε και να  διαφεντεύετε τη ζωή μόνοι σας για να πραγματοποιήσετε τα όνειρά σας για ένα καλύτερο μέλλον. Τώρα πια είμαι μακριά σας  μα πάντα κάθε μέρα, κάθε λεπτό η σκέψη μου είναι σε σας. Είμαι εκεί. Μερικές φορές νιώθω πως μου λείπει η ανάσα μου, πως δεν έχει νόημα η καθημερινότητά μου  αν δεν είμαι η μαμά που σας μάθαινε κολύμπι, που περιποιόταν τα γόνατά σας όταν τα ματώνατε, που ξαγρυπνούσε στο προσκεφάλι σας στις αρρώστιες και παρέμενε σιωπηλή στον πόνο σας για να σας ακούσει έστω και αν ξεσπούσατε πάνω της την πίκρα σας, η  μαμά που μοιραζόσασταν τις αγωνίες, τους φόβους, τις ελπίδες σας , που της εκμυστηρευόσασταν τα πρώτα σκιρτήματα της καρδιάς, που ήταν εκεί έτοιμη για όλα ακόμα και μέσα στις δικές της σκληρές στιγμές. .Μου λείπετε πολύ και το λέω κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Επειδή φύγατε δεν σημαίνει πως έπαψα να είμαι μαμά. Μια μαμά που εύχεται μόνο να είστε γερά και ευτυχισμένα. Μια μαμά που χαίρεται στην ευτυχία σας, μια μαμά που το μόνο που θέλει είναι να βλέπει τα παιδιά της να «τσακίζουν» τη ζωή και η ζωή να μην τα «τσακίζει».
Πάντα θα είμαι η μαμά σας. Όσο μακριά και αν φύγετε, όσα χρόνια και αν περάσουν, πάντα θα 'μαι η" μαμά" . Αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει ούτε η απόσταση, ούτε ο χρόνος, ούτε η ζωή. Πάντα θα είμαι η μαμά που κατάλαβε το νόημα της αγάπης  εκείνη την πρώτη στιγμή, που ένιωσε την καρδιά σας πάνω στη δική της καρδιά και είπε: «Ναι μπορώ να πεθάνω για σένα». Γεμίσατε την ύπαρξή μου με αγάπη και τη φορτίζετε κάθε μέρα, κάθε λεπτό, τόσο  που νιώθω πως μου περισσεύει και για αυτό και τη μοιράζομαι με τους ανθρώπους  γύρω μου. Είσαστε η πηγή της ψυχής μου και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς γιατί εγώ ξέρω πως η δική σας ύπαρξη είναι αυτή που με κάνει να νιώθω ζωντανή.

    Παιδιά μου, πάντα θα είμαι δίπλα σας και στη σκιά σας γιατί πρέπει να κάνετε τις δικές σας επιλογές ζωής. Θα σας παρακολουθώ να παλεύετε για το καλύτερο, για τα όνειρά σας, θα σας δω να  ελπίζετε και να κάνετε ό,τι μπορείτε ώστε να πραγματοποιηθούν χωρίς να προσβάλλετε τον εαυτό σας και τους άλλους, γιατί έτσι σας έμαθα. Ξέρω πως μέσα στα χρόνια που ζήσαμε ,σας έμαθα να  δίνετε μάχες και να μη κρύβεστε , να πολεμάτε με ψηλά το κεφάλι, να ξεχωρίζετε το δίκαιο από το άδικο και το σωστό από το λάθος,  να νιώθετε τους άλλους και να σέβεστε τα δικά τους συναισθήματα και τις επιλογές τους. Μα το ξέρετε, από εκείνη την πρώτη στιγμή το ξέρετε, πως αν νιώσω ότι με χρειάζεστε γιατί πονάτε, θα βρεθώ στο πλάι σας  για να βοηθήσω να σταθείτε ξανά στα πόδια σας ώστε να αρχίσετε ξανά από την αρχή και να αισιοδοξείτε για το μέλλον. Μα  πιστέψτε με παιδιά μου, εύχομαι και ελπίζω να μη με χρειαστείτε ποτέ για αυτό. Ελπίζω και αυτή είναι η δική μου ευχή, που θέλω να σας συντροφεύει πάντα, να  είστε γερά και να με χρειαστείτε μόνο για ένα και μοναδικό  λόγο. Για να μοιραστείτε την  ευτυχία σας για τα όνειρά σας που πραγματοποιήθηκαν.


Σας αγαπώ πολύ.. Και το ξέρετε. 
Θα μαι πάντα εδώ.Να σας αγαπώ και να σας νοιάζομαι!

Η μαμά σας..

Σάββατο

Η συμπεριφορά ενός παιδιού εξαρτάται πρώτιστα από τους γονείς του.


   Η δημιουργία και η διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός παιδιού, αρχίζουν από τις πρώτες στιγμές της ζωής του και είναι ο χαρακτηριστικός τρόπος με τον οποίο σκέφτεται  και αισθάνεται το περιβάλλον του. Η προσωπικότητα του θα  το συνοδεύει σε όλη του τη ζωή. Η συμπεριφορά όμως ενός παιδιού και αργότερα  η συμπεριφορά του ως ενήλικου ατόμου, εξαρτάται από τον τρόπο που μεγαλώνει και κάτω από ποιες συνθήκες, μέσα στην οικογένεια και στο περιβάλλον. Εξαρτάται από αυτά που θα του προσφέρουν πρώτα οι γονείς του και μετά όσοι θα εμπλακούν στη διαμόρφωση της.
 Υπάρχουν πολλές κατηγορίες γονέων  που διαμορφώνουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους.
 Υπάρχουν γονείς που αδιαφορούν για τα παιδιά τους και την έννοια του τι σημαίνει "παιδί, γονείς που αφήνουν τα προσωπικά τους προβλήματα να επηρεάζουν τη σχέση τους με το παιδί τους , που  τα αφήνουν να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς όρια,γονείς αδιάφοροι αλλά και γονείς αυταρχικοί, επιθετικοί και βίαιοι που ξεσπούν πάνω στο παιδί τους,  γονείς που νοιάζονται μόνο για την ακαδημαϊκή γνώση των παιδιών τους παραβλέποντας την προσωπικότητα και τη συμπεριφορά του, που τους καλούν  στο σχολείο οι εκπαιδευτικοί για να μιλήσουν και δεν εμφανίζονται ποτέ ή όταν εμφανίζονται δεν δέχονται καμία συζήτηση, γονείς που, στα παιδιά τους, βλέπουν τη δική τους συνέχεια και θέλουν να κάνουν όσα αυτοί δεν έχουν κάνει ή δεν έχουν πετύχει. Οι κατηγορίες  αυτών των γονέων -δυστυχώς- δεν σταματούν εδώ.
  Θα συναντήσουμε όμως,  και θα δούμε γονείς που είναι πάντα εκεί δίπλα στα παιδιά τους, που συζητούν με άλλους γονείς, που μοιράζονται προβληματισμούς, που εκφράζουν ανησυχίες και αγωνίες, που  συζητούν, αν χρειαστεί ακόμα και με τον εκπαιδευτικό  του παιδιού τους και ζητούν   και  τη δική τους συμμετοχή στην αντιμετώπιση μιας συμπεριφοράς που βλάπτει το παιδί, γονείς που  συζητούν τους  φόβους για το μέλλον και το πως θα πρέπει να αντιδράσουν "αν", που ακόμα και αν δεν έχουν  την καλύτερη γνώμη για τον εκπαιδευτικό του παιδιού τους ,επειδή το παιδί τους  τον σέβεται και τον αγαπάει, αφήνουν πίσω τη δική τους αντιπάθεια γιατί "για να τον αγαπάει το παιδί  και να τον σέβεται , κάτι έχει που εγώ δεν βλέπω,οπότε σέβομαι την κρίση του" , δείχνοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του αλλά και στον εκπαιδευτικό, γονείς που θέλουν τα παιδιά τους να γίνουν ικανά να τα βγάζουν πέρα χωρίς αυτούς, που νοιάζονται όχι  μόνο για τις γνώσεις που θα πάρει το παιδί τους, από τα γνωστικά αντικείμενα, αλλά και για τις γνώσεις που θα τον κάνουν ολοκληρωμένο άνθρωπο με Παιδεία . 

    Σε μια κοινωνία που πολλά  παιδιά (όλο και συχνότερα πια) δεν διδάσκονται τον τρόπο για  να σκέφτονται το διπλανό τους με αποτέλεσμα να γίνονται εγωπαθή και εγωκεντρικα και αυτό εκφράζεται ακόμα και μέσα στα καθημερινά τους παιχνίδια,που από τα 6 χρόνια τους, ασυνείδητα, αρχίζουν να βρίζουν το ένα το άλλο, γιατί, απλά, μιμούνται τους μεγαλύτερους, που χτυπιούνται μεταξύ τους, γιατί δεν ακολούθησαν οι άλλοι τους κανόνες τους( παρόλο που μπορεί να είναι δικοί τους και όχι του παιχνιδιού), που μαθαίνουν να επιβάλλουν την άποψή τους με το θυμό και την οργή, γιατί έχουν δει ότι περνάει αυτό, που περιθωριοποιούν συμμαθητές και φίλους τους, επειδή έχουν δει να αντιμετωπίζονται έτσι συνάνθρωποί τους,  που δεν τα νοιάζει αν συμπεριφέρονται σκληρά αρκεί να γίνει το δικό τους εκφράζοντας, δυστυχώς, εικόνες του περίγυρού τους, υπάρχουν και παιδιά τα οποία έχουν μια άλλη συμπεριφορά, που πρώτιστα περιλαμβάνει  το σεβασμό προς τους άλλους, υπερασπίζουν το δίκαιο και την αλήθεια (ακόμα και αν αυτή πληγώνει κάποιους) και  εμφανίζουν μια τελείως διαφορετική στάση στην καθημερινότητά τους εξαιτίας των όσων τους "περνούν" οι γονείς τους, οι οποίοι τα  καθοδηγούν στην καλλιέργεια της προσωπικότητάς τους και στην ανάπτυξη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους με τρόπο που θα τους κάνει ενήλικες με Παιδεία.
" Τον θέλω πάνω από όλα άνθρωπο. Να  βοηθάει τους συνανθρώπους του, να σέβεται το διπλανό του, να σκέφτεται, πριν κάνει κάτι, γιατί το κάνει. Η Παιδεία του για μένα προέχει και η
συμπεριφορά του. Έχει ακόμα χρόνο να μάθει γράμματα. Δώδεκα χρόνια θα είναι στο σχολείο. Θα μάθει αν θέλει. Δεν θα γίνουν όλοι επιστήμονες και αν γίνει επιστήμονας, θέλω  να έχει κάτι  ακόμα. Να έχει Παιδεία, να είναι άνθρωπος. Για μένα έχει μεγαλύτερη σημασία το πως θα αποκτήσει Παιδεία και όχι μόνο γνώσεις. Για αυτό χαίρομαι όταν επιβραβεύεται για τη στάση του και τη συμπεριφορά του απέναντι στους συμμαθητές του, στην τάξη, και όχι μόνο για τις γνώσεις του", είπε κάποτε ένας γονέας. Ένας γονέας της σημερινής εποχής, κλείνοντας όμως μέσα σε αυτές τις φράσεις την ουσία  του να είσαι γονιός.

  Οι γονείς αυτοί, που θέλουν την παιδική ηλικία παιδική, που συζητούν με το παιδί και το νουθετούν όχι με φωνές αλλά με λόγο, που θέτουν όρια έχοντας ήδη όμως καταφέρει να νιώσει το παιδί τους πως το κάνουν από αγάπη και όχι ως τιμωρία, που εμφυσούν στο παιδί το σεβασμό για τον εαυτό του και τους άλλους, που το μαθαίνουν να αυτοπειθαρχεί,  παρατηρούν έκπληκτοι, πολλές φορές, το παιδί τους να αναλαμβάνει ευθύνες (που αντιστοιχούν στην ηλικία του) με τη σοβαρότητα που αυτές ενέχουν και  ταυτόχρονα  βλέπουν πως η παιδική του σκέψη έχει μια συνοχή που  εκφράζεται μέσα από μικρές καθημερινές πράξεις έχοντας μια κανονικότητα που δεν τη συναντάς συχνά. Πιθανότατα, είναι έκπληκτοι,γιατί  ποτέ δεν σκέφτηκαν ότι οι ίδιοι έπαιξαν το δικό τους καθοριστικό ρόλο με όλα όσα  προσφέρουν, ως πρότυπα του παιδιού τους, προς τη διαμόρφωση τέτοιας συμπεριφοράς, που τελικά, θα ενδυναμώσει την προσωπικότητα του παιδιού τους. Όταν συναντήσεις έναν τέτοιο γονέα, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τον σεβαστείς, ακριβώς γιατί ο ίδιος σέβεται τον εαυτό του, το παιδί του.

Επιγραμματικά θα μπορούσαμε να πούμε για όλους αυτούς τους γονείς, πως  έχουν πραγματικά πράξει αυτό που η Elizabeth Stone, Αμερικανίδα συγγραφέας αναφέρει: "Η απόφαση να κάνεις παιδί είναι πραγματικά βαρυσήμαντη. Αποφασίζεις ν’ αφήσεις την καρδιά σου να κυκλοφορεί έξω από το σώμα σου για πάντα" και για αυτό τη φροντίζεις με όλες σου τις δυνάμεις.

Τετάρτη

Ένας μικρός Παράδεισος στην αυλή ενός σχολείου ( Παρανέστι Δράμας)


Παρανέστι Δράμας, 2015-2016
   "Ξεκίνησε όπως όλα τα οράματα, μια μέθη μάς συνεπήρε, και να που λίγα χρόνια μετά, το άπιαστο έγινε πραγματικό. Αφιερώνουμε το έργο μας σε όλους όσους μόχθησαν, στα παιδιά του Παρανεστίου κυρίως. Η λαμπερή αυτή λαμπαδηδρομία θα βρει συνεχιστές".
    Αυτό αναφέρει ο καθηγητής Φ.Α. Δημήτρης Λάμπρου,  καθηγητής τότε στο Παρανέστι, καθηγητής  Φ. Α. σήμερα στο 1ο Δημοτικο Αλεξάνδρειας. Τότε ήταν  υπεύθυνος ενός μοναδικού έργου, που έγινε στον αύλειο χώρο του Λυκείου  Παρανεστίου Δράμας, με τη συμμετοχή μαθητών και ανθρώπων που στήριξαν το έργο.
Μια αυλή ,η αυλή ενός σχολείου μεταμορφώθηκε σε επίγειο Παράδεισο. Ένας μοναδικός χώρος ξεπήδησε μέσα από την εργασία και τη φροντίδα των μαθητών, που εργάστηκαν σοβαρά και το έργο τούς δικαίωσε.
"Η φύση είναι το μεγάλο μας σπίτι" λέει ο καθηγητής κ.Λάμπρου."Το αιώνιο σχολείο είναι το περιβάλλον και εμείς, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Παρανέστι, έχουμε κάτι που θα ζήλευαν πολλοί. Το παρθένο δάσος μας. Το περιβάλλον πρέπει να το σέβεσαι και να του αποδίδεις την  αξία που του αξίζει".
 " Με αυτή τη σκέψη ξεκίνησα να σκέφτομαι πως θα αλλάξω το σχολείο. Αφιέρωσα πολύ ελεύθερο χρόνο  στο πως θα γίνει. Μελέτησα πολύ. Έμαθα ποια δέντρα μπορούν να φυτευτούν  στην περιοχή ,πως πρέπει να φυτευτούν και σε ποια απόσταση,ποια  πρέπει να είναι η ποσόστωση ανάμεσα σε φυλλοβόλα και αειθαλή δέντρα για έναν χώρο.Ποια μπαίνουν στο Βορρά για να "κόβουν"  το χιόνι και τον κρύο αέρα και ποια στο Νότο που πρέπει το χειμώνα να επιτρέπουν τη ζέστη να εισέρχεται στο χώρο".
  Όση ώρα μιλά για το έργο, μου δείχνει φωτογραφίες  και μιλά με αγάπη για αυτό αλλά κυρίως για  τους μαθητές του που στήριξαν την προσπάθεια , αλλά και για το χωριό του, καθώς κατάγεται από εκεί. "Πίστευα  ότι μπορούσε να μεταμορφωθεί, να αλλάξει ο χώρος.Με την αγάπη,τη φροντίδα και με  την ουσιαστική συνεργασία όλων, το καταφέραμε.¨Επέλεξα δέντρα, τα φυτέψαμε όπου έπρεπε , φτιάξαμε το γκαζόν και είδαμε την ομορφιά να ανοίγεται μπροστά μας." Χαρακτηριστική η φωτογραφία, που περιλαμβάνεται και στο βίντεο είσοδος του σχολείου, με τα ανθισμένα δέντρα.
  Η αυλή του σχολείου έχει 5Χ5 γήπεδο ποδοσφαίρου, γήπεδο Badminton,γήπεδο Βόλεϋ. και.. δέντρα. Η απόλυτη ομορφιά σε εκείνο το χώρο,  που γαληνεύει τους μαθητές και τους ανθρώπους. Τι πιο όμορφο από το να περπατούν τα παιδιά ανάμεσα σε δέντρα και να νιώθουν στα πόδια τους το χώμα και όχι το τσιμέντο!
"Πολλή δουλειά! Πέρα από τα δέντρα που είχαμε βάλει, έπρεπε να κάνω κάτι για να προστατεύσω το χώρο. Ίσως έγινα και λίγο "κακός". Χρειαζόταν όμως προσοχή για να δούμε τα αποτελέσματα. Και τα είδαμε". Δεν είχε άδικο.Οι φωτογραφίες, από το χώρο πριν και μετά, τον δικαιώνουν απόλυτα.
 "Πρέπει να γίνουν και άλλα. Υπάρχει ακόμα δρόμος για να τελειοποιηθεί το έργο.Αλλά σημασία έχει ότι το ξεκινήσαμε".
Ολιγόλεπτη η συζήτηση αλλά ουσιαστική και με χειροπιαστές αποδείξεις. Αφορμή για τη συνομιλία μας στάθηκε  το τι θα μπορούσε να γίνει στο δικό μας -τεράστιο- αύλειο χώρο του δικού μας σχολείου. "Δέντρα και παγκάκια.  Όρεξη και μεράκι χρειάζεται" μου είπε και ξεκίνησε να λέει για το δικό του όνειρο, που έκανε πραγματικότητα μαζί με τους μαθητές του Λυκείου στο Παρανέστι. Με όρεξη και μεράκι, μια αυλή σχολείου,έγινε Παράδεισος για τους μαθητές και το χωριό

   Εύχομαι και ελπίζω, μια μέρα ,να δούμε τέτοιες εικόνες σε όλα τα σχολεία, που έχουν μεγάλες σχολικές αυλές. Για να έχουν όμορφες εικόνες όλα τα παιδιά από τα μαθητικά τους χρόνια, αλλά πάνω από όλα για να μάθουν να αγαπούν το περιβάλλον και τη φύση, που όπως είπε και ο καθηγητής:"Είναι το σπίτι μας.Το αιώνιο σχολείο" .