Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Παρασκευή

Μόνο το παιδί στο σπίτι.Πώς θα το αφήσω;

  Και όμως μπορείτε αρκεί να του μάθετε πως θα αντιδρά σωστά. 

Πολλές φορές αναγκαζόμαστε, είτε  εξαιτίας μιας παιδικής αρρώστιας, είτε εξαιτίας μιας μέρας με άσχημο καιρό, ακόμα και εξαιτίας ενός απροσδόκητου ραντεβού, να πρέπει να αφήσουμε ένα παιδί μόνο στο σπίτι.

   Είναι φυσικό για τους γονείς, να είναι λίγο ανήσυχοι  αφήνοντας τα παιδιά χωρίς επίβλεψη. Μπορείτε  όμως να νιώσετε έτοιμοι και σίγουροι, με κάποιο σχεδιασμό και μια-δυο δοκιμές. Το να μείνει ένα παιδί μόνο ,αν το χειριστείτε καλά, μπορεί να είναι μια θετική εμπειρία για το παιδί σας, καθώς θα το βοηθήσετε να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και να νιώσει μια αίσθηση ελευθερίας.
   Βέβαια δεν τίθεται συζήτηση για παιδιά κάτω των οκτώ ετών. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό σίγουρα , αλλά σε αυτή την ηλικία, τα περισσότερα παιδιά δεν έχουν την ωριμότητα και τις δεξιότητες για να αντιμετωπίζουν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και καλό είναι να μην μένουν ποτέ μόνα στο σπίτι.
   Τι γίνεται όμως με τα παιδιά μέσης σχολικής ηλικίας, αν είναι έκτακτη ανάγκη να φύγετε; Είναι πραγματικά δύσκολο αυτό για εσάς ως γονείς, αλλά μπορεί να γίνει ,αν το κάνετε προσεκτικά και φυσικά αν έχετε παιδί πάνω από τα οκτώ,
   Πρώτα από όλα όμως,  να μάθετε πως νιώθει το παιδί σας στην ιδέα να το αφήσετε κάποια στιγμή μόνο του.Πολλές φορές, παρόλο που τα παιδιά λένε πως δεν έχουν θέμα, αυτό προκύπτει με το να κλείσετε την πόρτα πίσω σας.Τότε ξεκινούν οι κλήσεις στο κινητό.Το παιδί δεν μπορεί να ησυχάσει, αλλά δυστυχώς ούτε και εσείς. Αν το παιδί δεν μπορεί να το κάνει, δεν είναι έτοιμο να μείνει μόνο του.
ΤΙ ΜΠΟΡΕΊΤΕ ΝΑ ΚΆΝΕΤΕ  όμως αν πάρετε θετική απάντηση του τύπου "Γιούχου..Ναι μπορώ σίγουρα!!!" ;
    Πρώτα από όλα προέχει η ασφάλεια του παιδιού σας. Σκεφτείτε την περιοχή όπου ζείτε. Υπάρχουν γείτονες γύρω από το σπίτι σας που γνωρίζετε καλά και που εμπιστεύεστε για να βοηθήσει το παιδί σας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης ή είναι ως επί το πλείστον ξένοι; Ζείτε σε ένα πολυσύχναστο δρόμο ή  μήπως είναι μια ήσυχη περιοχή;Υπάρχει έντονη εγκληματικότητα στην περιοχή σας ή όχι; Αυτά είναι τα πρώτα που θα πρέπει να δείτε αν παραστεί ανάγκη να φύγετε ξαφνικά.
   Αν έχετε απαντήσει αρνητικά στις περισσότερες από αυτές τις ερωτήσεις,  καλύτερα να ακυρώσετε το ραντεβού σας ή να μην πάτε όσο σημαντικό και αν είναι αυτό που προέκυψε, τουλάχιστον μέχρι να υπάρχει ασφάλεια για το παιδί και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν είναι κάποιος κοντά του

   Είναι επίσης σημαντικό να εξεταστεί πώς το παιδί σας χειρίζεται διάφορες καταστάσεις. Εδώ είναι μερικές ερωτήσεις για να σκεφτείτε.

  • Μήπως το παιδί σας δείχνει ήδη σημάδια της ευθύνης με πράγματα όπως εργασίες, δουλειές του σπιτιού, και ακολουθώντας τις οδηγίες;
  • Πώς το παιδί σας χειρίζεται  απρόσμενες καταστάσεις; Πόσο ήρεμο μένει όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα έχετε  ή τα έχει προγραμματίσει;
  • Το παιδί σας κατανοεί και ακολουθεί κανόνες;
  • Μπορεί το παιδί σας να καταλάβει και να ακολουθήσει τα μέτρα ασφαλείας;
  • Παίρνει το παιδί σας υπεύθυνες αποφάσεις ;
  • Του έχετε διδάξει  και του έχετε μάθει πως στο τάδε συρτάρι υπάρχουν όλα τα τηλέφωνα έκτακτης ανάγκης ακόμα και της Αστυνομίας,Πυροσβεστικής και ΕΚΑΒ;
  • Γνωρίζει τι πρέπει να κάνει σε περίπτωση που κάποιος άγνωστος χτυπήσει το κουδούνι;
   Αν το παιδί σας σε πολλά που ανέφερα δεν τα καταφέρνει, χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να μείνει μόνο του. Αν πάλι, πολλά από αυτά, βλέπετε να τα ακολουθεί, τότε ξεκινήστε το πρόγραμμα 'ΣΠΙΤΙ ΜΟΝΟΣ /Η ΜΟΥ"
  Ετοιμάστε μια μικρή τσάντα με βασικά εργαλεία που μπορεί να χρειαστεί.Π.χ ένα φακό,μια σφυρίχτρα και δείξτε του το κάθε ένα και εξηγείστε το λόγο που το έχετε βάλει στην τσάντα.
Δείτε μαζί εκπαιδευτικά βίντεο που περιλαμβάνουν οδηγίες π.χ για  περίπτωση σεισμού ή για περίπτωση φωτιάς.
Αφού συζητήσετε τις οδηγίες, δείξτε του τα ασφαλή σημεία που μπορεί να κρυφτεί και πως μπορεί να προφυλαχτεί. Στο τέλος κάντε μαζί με το παιδί σας μια προσομοίωση περίπτωσης έκτακτης ανάγκης. Αυτό θα το βοηθήσει να νιώσει ασφάλεια σε τυχόν λάθη του. Καλό θα είναι να κάνετε μία κάθε φορά και αν μπορείτε τουλάχιστον μία φορά το μήνα.
   Αφού έχετε πειστεί ότι  το παιδί γνωρίζει όσα προανέφερα και λειτουργεί ψύχραιμα, το επόμενο βήμα είναι να δημιουργήσετε  εικονικές στιγμές έκτακτης ανάγκης.Πχ.κάποιος ξένος χτυπάει  το κουδούνι σας. Ζητάτε  από το παιδί να πράξει. Αν δείτε λάθη, εντοπίστε τα και συζητήστε τα ξανά.
    Μετά από αυτές τις εικονικές περιπτώσεις, πηγαίνετε για λίγα λεπτά στη διπλανή φίλη ή γειτόνισσά σας -αν μένετε σε πολυκατοικία- ή σε μια φίλη απέναντι ή δίπλα από το σπίτι σας -αν μένετε σε μονοκατοικία- έχοντας πει στο παιδί ότι θα είστε δίπλα ή απέναντι αλλά θα πρέπει να λειτουργήσει όπως τα χετε ιεραρχήσει.
Παραμένετε την πρώτη φορά 10 λεπτά και τις επόμενες για 5 λεπτά παραπάνω από την προηγούμενη φορά και λειτουργήστε με τον ίδιο τρόπο.
Τέλος και ίσως το πιο δύσκολο ,είναι να δημιουργήσετε μια εικονική κατάσταση που θα την ξέρετε μόνο εσείς και όχι το παιδί.Βάλτε κάποιο γνωστό σας ή φίλο σας  που δεν ξέρει το παιδί να πάει στο σπίτι ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ του .Αν δείτε να αντιδρά διαφορετικά από ότι του μάθατε, τότε το παιδί δεν είναι έτοιμο και πρέπει να επαναλάβετε όλα τα στάδια από την αρχή.
Αν  όμως το παιδί σας αντιδράσει έτσι όπως το διδάξατε, έχει αποκτήσει πλέον αυτοπεποίθηση και έχει εξοικειωθεί οπότε  δεν έχετε να φοβάστε κάτι , αν παραμείνει για λίγο μόνο του ..
Σημασία έχει πάνω από όλα να υπάρχει ασφάλεια και να του έχετε διδάξει σωστά τι πρέπει να κάνει. Αυτό δεν είναι εύκολο μάθημα. Χρειάζεται χρόνο, τρόπο και φυσικά κανόνες, που πέρα από τα αυτονόητα (δεν ανοίγουμε σε ξένους ,δεν μιλάμε στον υπολογιστή και δεν δίνουμε στοιχεία ότι είμαστε μόνοι μας σπίτι, τα σημαντικά τηλέφωνα είναι μόνο για έκτακτη ανάγκη  κλπ) μπορείτε να θέσετε και άλλους κανόνες ανάλογα με το τι θεωρείτε εσείς σημαντικά και πρέπει να ελέγχει το παιδί.
ΠΟΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΜΟΝΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ. ΞΕΚΙΝΗΣΤΕ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΤΟΥ ΜΑΘΕΤΕ ΟΣΑ ΠΡΕΠΕΙ.
   Κάτι αντίστοιχο κάνετε και για τις περιπτώσεις έξω από το σπίτι, Βάλτε κάποιον φίλο σας ή γνωστό σας, τον οποίο δεν ξέρει το παιδί,να το προσεγγίσει με διάφορους τρόπους και παρατηρείστε τις αντιδράσεις του παιδιού. Εντοπίστε προβλήματα  και συμπεριφορές που δεν πιστεύατε πως θα δείτε και συζητείστε ξανά και ξανά μαζί του.

  • Μάθετέ το να βρίσκεται πάντα με παρέα όταν βγαίνει έξω
  • Να μην απομονώνεται σε μοναχικούς δρόμους παίζοντας
  • Να μην κρύβεται σε σκοτεινές γωνιές παίζοντας πχ κρυφτό κλπ.

   Η θεωρία απέχει πολύ από την πράξη και πρέπει να βεβαιωθείτε πως το παιδί σας μπορεί να αντιμετωπίσει τους κινδύνους. Αυτό μπορείτε να το πετύχετε μόνο με τη βιωματική μάθηση. Να ζήσει το παιδί κάποια πράγματα σε ελεγχόμενο περιβάλλον.χωρίς βέβαια να τραυματιστεί ψυχολογικά, ώστε να καταστεί ικανό να αντιμετωπίζει τους κινδύνους.


Πέμπτη

Ο μυστικός τρόπος; έκφρασης των παιδιών.(Το παιδικό ιχνογράφημα και πως να το αποκωδικοποιήσετε)

« Tα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο» λέει ο στίχος ενός τραγουδιού .Και έτσι είναι.Τα παιδιά μόλις γίνουν αρκετά μεγάλα ώστε να κρατήσουν μολύβια ,μπογιές μαρκαδόρους κραγιόνια αλλά και …κραγιόν τα οποία συνήθως ανακαλύπτουν , ζωγραφίζουν επάνω σε ό,τι βρουν. Τραπεζομάντιλα ,τοίχους,χαρτιά ,στο παιδικό τους στρώμα και σε όποια επιφάνεια ενδείκνυται για αυτό.Αντλούν χαρά και απόλαυση και είναι για τους μικρούς μας  μια φυσιολογική και ψυχαγωγική δραστηριότητα.
   Μέσα από τις παιδικές τους καρικατούρες –καλικαντζούρες" όμως πολλές φορές εκφράζουν και  συναισθήματα τα οποία  δεν μπορούν να εκφράσουν με λόγια. .Εκφράζουν τους φόβους ,τις χαρές ,τα όνειρα τους, εφιάλτες τους, τις ελπίδες τους και αυτά τα  σχέδιά τους μπορούν να μας δώσουν τις σχέσεις που έχουν με τον κόσμο  και τους ανθρώπους γύρω τους.. Ο Vygotski μάλιστα αναφέρει χαρακτηριστικά ότι :¨ένα παιδί όταν ζωγραφίζει, λέει παράλληλα και μία προσωπική του ιστορία¨.

   Οι παιδικές ζωγραφιές είναι μοναδικές για κάθε παιδί όπως μοναδικό είναι και το αποτύπωμα του καθενός μας αλλά σε γενικές γραμμές μπορούν να μας δώσουν πολλά στοιχεία για την ψυχοσύνθεση των παιδιών καθ όλη την ανάπτυξή τους μέχρι τα 14.. Η ύπαρξη σταδίων για τη δημιουργία ιχνογραφημάτων δίνει αίσθηση ότι υπάρχουν δομημένες περίοδοι και συγκεκριμένες χρονολογικές περίοδοι που περνά το παιδικό ιχνογράφημα.  .Όμως ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως κάτι τέτοιο ισχύει.
   Υπάρχουν περιπτώσεις όπου παιδιά tα οποία  ήταν σε ένα β΄ στάδιο αποτύπωσης σχημάτων, υποχώρησαν σε προγενέστερη περίοδο όταν γεννήθηκε ο/η  μικρότερος/η  αδερφός/η και αυτό θέλοντας να δείξουν κάτι στους γονείς ή βρέθηκαν ενδείξεις ότι το παιδί έχει προχωρήσει σε επόμενα στάδια .Αλλά ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις καταλαβαίνουμε αμέσως τα συναισθήματα των  παιδιων μέσα από τα σχέδια ,το χρώμα ,τις γραμμές που χρησιμοποιούν

Τα στάδια ανάπτυξης του παιδικού ιχνογραφήματος  κατά τον PIAGET.

   Ο πρώτος που ασχολήθηκε με τα στάδια τα οποία διανύει το παιδικό ιχνογράφημα ήταν ο Luquet.( αρχές 20ου αιώνα) .Από τον Luquet επηρεάστηκε ο Piaget που έδωσε τα εξής στάδια τα οποία είναι χρήσιμα για τη μελέτη του παιδικού ιχνογραφήματος από την μεριά της παιδοψυχολογίας.
Ι.Τυχαίος ρεαλισμός (από 18 μηνών έως 3 ετών). Τα παιδιά  ανακαλύπτουν τυχαία  γραφικά σύμβολα, και σιγά σιγά αναπαριστούν αυτά κάτιII.
ΙΙ. Στάδιο συνθετικής ανικανότητας ή αποτυχημένου ρεαλισμού (ηλικία 3-5 ετών).Υπάρχουν αναπαραστάσεις αλλά ακόμα δεν υπάρχει πρόθεση να ζωγραφίσει κάτι συγκεκριμένο.. Στο παιδικό σχέδιο παρατίθενται διάφορα στοιχεία, χωρίς ωστόσο αυτά να συντονίζονται σε ένα συγκροτημένο σύνολο.
 III. Νοητικός ρεαλισμός (5-8 ετών). Το παιδί χαρακτηρίζεται από την ικανότητα να συνθέτει λεπτομέρειες, και  ζωγραφίζει αυτό που γνωρίζει για το αντικείμενο.
 IV. Οπτικός ρεαλισμός (από τα 8 έτη και πάνω). Το παιδί  απεικονίζει με αναλογίες και πιο συνειδητά.

Ο όρος "ιχνογράφημα" και οι αναλύσεις του

 Ο όρος "ιχνογράφημα" δηλώνει την αποτύπωση εικόνων ,ή  αντικειμένων στο χαρτί ,με τη χρήση ενός μέσου που την επιτρέπει.
     Το 1936  ο Cizek  ζωγράφος ο ίδιος  και  ο πρώτος που άνοιξε σχολή και έκανε μαθήματα  ζωγραφικής για παιδιά στη Βιέννη (The Juvenile Art Classes )εισήγαγε τον όρο «αισθητική προσέγγιση», .Ο ίδιος  αντιμετώπιζε το παιδικό ιχνογράφημα ως έργο τέχνης, και θεωρούσε πως δεν πρέπει να υπάρχει καμία επέμβαση ενήλικα που θα  διέκοπτε τη ψυχική ανέλιξη και έκφραση του παιδιού.
     Ερευνητές κατά τα μέσα του περασμένου περίπου αιώνα ( 1935 και μετά) χρησιμοποίησαν το παιδικό ιχνογράφημα για να ανακαλύψουν τις σχέσεις των παιδιών με τις οικογένειές τους. Χαρακτηριστικο παράδειγμα;  Η  Brem-Graser το 1970  ζητούσε από τα παιδιά να σχεδιάσουν την οικογένειά τους σε μορφές ζώων. Ανέλυε κατόπιν το πώς βλέπει το παιδί το κάθε μέλος σύμφωνα με το τι αντιπροσωπεύει το ζώο στο φυσικό του περιβάλλον.
Τις τελευταίες δεκαετίες το ιχνογράφημα αναλύεται όλο και περισσότερο από την επιστήμη της Παιδοψυχολογίας όσο και της Ψυχολογίας καθώς όλο και περισσότερες έρευνες αποκαλύπτουν πως  ο κόσμος μας μπορεί να εκφραστεί συνειδητά ( όταν θέλουμε να περάσουμε ένα μήνυμα προς κάποιον αποδέκτη) ή ασυνείδητα   μέσα από τα χρώματα και τα σχέδια που χρησιμοποιούμε.
    
 Κάθε ένας από εμάς  που έχει παιδιά αναρωτιέται τι κρύβεται  στην ψυχή του παιδιού του και πολλές φορές προσπαθεί να δει πίσω από ένα παιδικό ιχνογράφημα μήπως και λάβει τις πληροφορίες που χρειάζεται για το αν το παιδί του νιώθει ασφαλές στην οικογένειά του. Το καλύτερο όμως σε αυτή την περίπτωση  που έχετε  να κάνετε,  είναι να μη «διαβάζετε» τόσο πολύ οι ίδιοι ( ή να προσπερνάτε απλά μια ζωγραφιά των παιδιών σας) αλλά  να τα ρωτάτε ευθέως - ειδικά  αν πρόκειτα για ιχνογράφημα όπου το παιδί αποτυπώνει την οικογένεια -τι κάνει ο μπαμπάς ή η μαμά σε αυτή τη ζωγραφιά και μέσω τέτοιων ερωτήσεων να οδηγηθείτε στον τρόπο που σας βλέπουν τα παιδιά. Το θέμα είναι αν είστε βέβαια έτοιμοι κάποιοι γονείς  να δεχτείτε την κριτική τους που πολλές φορές είναι πολύ σκληρή και μπορεί να σας πληγώσει αλλά να σκέφτεστε πως είναι μικρά παιδιά και είναι λογικό στον κόσμο τους κάτι να μεγαλοποιείτε .Εξάλλου στον κόσμο τους όλα μεγαλύτερα είναι για αυτά. Ακόμα και εσείς οι ίδιοι για αυτά  είστε ψηλοί και θεόρατοι  καθώς τα μικρά σας  σας κοιτούν από χαμηλά.

Ας δούμε τώρα  θέμα του χρώματος. Ερευνητές έχουν αποδείξει ότι :

Μαύρο και Μωβ δείχνουν  κυριαρχία και μπορεί να χρησιμοποιούνται από παιδιά που είναι σχετικά απαιτητικά.
Το Μπλε χρησιμοποιείτε συχνά από παιδιά που νοιάζονται για τους άλλους και είναι τρυφερά στις σχέσεις τους καθώς και από παιδιά που απολαμβάνουν την παρέα.
 Το Κόκκινο είναι αρκετά διαδεδομένο στα παιδιά και όταν χρησιμοποιείτε συνήθως δηλώνει πως αυτό το παιδί διακατέχεται από ενθουσιασμό και δεν θέλει να χάσει τίποτα από τη ζωή του
 Το Ροζ δείχνει την ανάγκη για αγάπη και εκτίμηση και χρησιμοποιειται πάρα πολύ από τα κορίτσια
 Το Πράσινο είναι το χρώμα εκείνου  που του αρέσει να είναι διαφορετικός και συνήθως είναι καλλιτεχνική φύση
 Το Κίτρινο καταδεικνύει  την ευφυΐα και συνήθως μια προσωπικότητα που ξεχωρίζει θετικά  .

Το σχέδιο  και η θέση του στη  σελίδα.

Το σχέδιο και που θα τοποθετηθεί στη σελίδα έχει επίσης ενδιαφέρον.
   Σχήματα που γίνονται αριστερά υποδεικνύουν τη σχέση με το παρελθόν και με τη μητρική φροντίδα.Συνδέεται συνήθως με τη μητέρα η αριστερή πλευρά
   Σχέδια δεξια δείχνουν τη σχέση με το μέλλον και την ανάγκη για επικοινωνία. Αυτή η πλευρά συνδέεται με τον πατέρα.
  Αρκετά σχέδια τοποθετημένα σε περίοπτη θέση και αρμονικά δεμένα  μεταξύ τους   θεωρούνται  πως δείχνουν  ότι το παιδί είναι ισορροπημένο και νιώθει ασφάλεια σε αντίθεση με μικρότερο αριθμό αντικειμένων το ένα κοντά στο άλλο και στο κάτω άκρο ή μια γωνιά του χαρτιού τα οποία θεωρούνται ότι είναι σημάδι έκφρασης ανεπάρκειας και ανασφάλειας.

Ποια  συναισθήματα  εκφράζονται μέσα από το ιχνογράφημα των παιδιών;

    Προσεκτικά σχεδιασμένα σχήματα με πολλές λεπτομέρειες και  τη χρήση συχνά χάρακα ή άλλων γεωμετρικών οργάνων δείχνουν  πολλές φορές ένα παιδί που αισθάνεται την ανάγκη να προσπαθεί πολύ σκληρά ή ένα παιδί που θέτει  όρια στον εαυτό του ,σχεδιάζει την κάθε κίνησή του και ξέρει που θέλει να φτάσει χωρίς να ξεφεύγει των στόχων και των ορίων του
    Έντονα σημάδια( πχ τελείες πολύ πατημένες,σχέδια επίσης πολύ πατημένα και έντονα ) ειδικά όταν είναι πολύ κοντά μπορεί να είναι σημάδια στρες ,δυνατών συναισθημάτων , ή να υποδεικνύουν σκληρή αποφασιστικότητα και  οργή ενώ απαλότερα σημάδια  υποδηλώνουν μια πιο  ευγενική φύση
   Η ποιότητα των γραμμών επίσης μπορεί να είναι πολύ σημαντική.Γραμμές συνεχόμενες ,ελεύθερες ,χωρίς διακοπή που ενώνονται απαλά και δίνουν ένα αρμονικό σύνολο δείχνουν ένα παιδί που έχει αυτοπεποίθηση και νιώθει σιγουριά σε αντίθεση με γραμμές διακοπτόμενες,σκληρές ,που δεν οδηγούν πουθενά απλά μπερδεύονται και οι οποίες δείχνουν ένα παιδί που  θεωρεί πως είναι μόνο του ,χαμένο και πρέπει να τα βγάλει πέρα αλλά δεν ξέρει πως.

Ο ρόλος των στοιχείων και του μεγέθους.

   Τα  σχήματα σε ένα σύνολο μας δίνουν επίσης σημαντικές πληροφορίες.
τα χέρια που δεν  είναι σε αναλογία με το σώμα δείχνουν επιθετικές τάσεις αν αντιπροσωπεύουν ένα παιδί ή το άτομο που θεωρούν πως ασκεί οποιαδήποτε μορφή βίας επάνω τους 
   Σχήματα χωρίς χέρια υποδεικνύουν πως το παιδί νιώθει ανίκανο να κάνει κάτι,να αντιδράσει,υποτονικότητα ακόμα και ένδειξη δειλίας
  Αν πάλι τα πόδια είναι μικροσκοπικά σε σχέση με το σώμα είναι ένδειξη ανασφάλειας και πως διακατέχεται από αίσθημα πως πατάει σε ασταθή θεμέλια ,σε αντίθεση με τα μεγάλα πόδια που είναι ένδειξη ότι μπορεί να υπάρχει κυριαρχία πάνω στους άλλους .
   Όταν τα σχήματα είναι σε μια ικανοποιητική αναλογία ειδικά η αναπαράσταση του ίδιου τους του εαυτού δείχνουν ένα παιδί που συναισθηματικά είναι ισορροπημένο .
 Αν δούμε πιο λεπτομερειακά τα στοιχεία που δώσαμε παραπάνω θα λέγαμε πως έχουμε ένα :
 Παρορμητικό  παιδί:  όταν έχουμε μεγάλα στοιχεία  δεν υπάρχει λαιμός  και υπάρχει ασυμμετρία άκρων. ( μεγάλο κεφάλι ,πόδια μικρός κορμός κλπ)
 Ανήσυχο  παιδί: Όταν ζωγραφίζει ,βροχή,  χωρίς μάτια στις φιγούρες , δεν τα μάτια σχετικά με τα στοιχεία
Ντροπαλό παιδί: μικρά και λίγα στοιχεία στη ζωγραφιά όταν παρουσιάζει τον εαυτό του μικροσκοπικό σε σύγκριση με τους άλλους , χωρίς μύτη ή στόμα οι φιγούρες, τα χερια κοντά στο σώμα
Θυμωμένο –οργισμένο παιδί: Μεγάλες παλάμες  ή και δόντια επίσης μακριά χέρια  , κλειστά μάτια ή σκοτεινιασμένα
 Ανασφαλές παιδί: Τερατώδεις φιγούρες, μικροσκοπικά κεφάλια, χωρίς χέρια, και λοξά στοιχεία στη ζωγραφική.
      
Πραγματικά το παιδικό ιχνογράφημα  μπορεί κάποια στιγμή να είναι διασκέδαση αλλά πολλές φορές είναι ένα εργαλείο στα χέρια του παιδιού για να δείξει τον κόσμο του. Ετσι το αποτέλεσμα της τέχνης του μπορεί να γίνει εργαλείο στα δικά μας  χέρια το οποίο θα ξεκλειδώσει  την ψυχή ενός  παιδιού και θα μας δείξει τι κρύβει μέσα του.
 Εκείνο που δεν πρέπει ,εννοείται, να κάνετε ως γονείς , είναι να πιέζετε το παιδί σας να ζωγραφίζει μόνο και μόνο για να βλέπετε πως νιώθει. Αφήστε το να ζωγραφίζει  ελεύθερα και όποτε θέλει και απλά παρατηρείστε τι κάνει. Ίσως απλά ζωγραφίζει .Ίσως πάλι θέλει να περάσει κάτι.Ως γονείς  θα νιώσετε τι συμβαίνει στην κάθε περίπτωση και θα πράξετε ανάλογα.Είτε απλά θα το δείτε ως τέχνη είτε θα χρειαστεί να το προσεγγίσετε με σκοπό τη συζήτηση όταν νιώσετε πως κάτι εκφράζεται αλλά δεν μπορείτε να το προσδιορίσετε  .Και η συζήτηση είναι αυτή που πραγματικά θα βοηθήσει και εσάς και το παιδί σας να χτίσετε μια πιο δυνατή ενδοπροσωπική σχέση στη δεδομένη περίπτωση.

ΠΗΓΕΣ
Κυριακίδης, Π. Το παιδικό ιχνογράφημα. Αποκαλύπτει την αρμονία ή δυσαρμονία στην οικογένεια. Επτάλοφος. Αθήνα. 2008
.
Γκλυν, Τόμας & Σιλκ, Ανζελ. Η ψυχολογία του παιδικού σχεδίου. Καστανιώτης. Αθήνα. 1997








Παρασκευή

H.."Μαγεία" της Α τάξης Δημοτικού.

Πριν ξεκινήσω, θα κάνω πρώτα μια μικρή ..εξομολόγηση.Λόγω του ότι δούλευα, είτε ως αναπληρώτρια είτε ως αποσπασμένη, για αρκετά  χρόνια σε πολλά σχολεία, συνήθως έπαιρνα όποια τάξη έμενε χωρίς δάσκαλο.ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΈ βέβαι  δεν είπα "γιατί" καθώς σαν δασκάλα δημοτικού είμαι για όλες τις τάξεις και σε όλες τις τάξεις φοιτούν ΠΑΙΔΙΑ που θέλουν να μάθουν.. Συνήθως λοιπόν έπαιρνα Ε ή ΣΤ ..Από ένα σημείο και πέρα έπαιρνα τις ίδιες τάξεις κατ επιλογή ,ακόμα και αν κάποιοι τις θεωρούσαν " δύσκολες"..Για μένα είχαν κάτι που με έκανε να νιώθω πως μπορώ να κάνω και να δώσω- αλλά και να πάρω -πολλά.
Φέτος έκανα όμως  μια  μεγάλη ..βουτιά στην Α τάξη...Πραγματικά μια βουτιά  που θα λεγα πως τρομάζει ακόμα και τον πιο έμπειρο δάσκαλο καθώς η Α τάξη απέχει 5 χρόνια από την ΣΤ .Αλλος  ο τρόπος σκέψης των παιδιών ,άλλο λεξιλόγιο,άλλη συμπεριφορά άλλες ανάγκες ( τόσο μαθησιακές όσο και σε θέματα συναισθηματικής φύσεως) που κάπου με έκαναν να αναρωτιέμαι αν θα καταφέρω να μαι "εντάξει" απέναντι σε όλα αυτά και αν θα μπορέσω εγώ να προσαρμοστώ στις απαιτήσεις και στις ανάγκες των 6χρονων παιδιών και αυτά τα μικρά να ακολουθήσουν εμένα.
Πέρασαν λοιπόν 2 μήνες σχεδόν από εκείνη την πρώτη μέρα που μπήκα στην τάξη.

ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ  ΕΙΔΑ ΤΗ ΜΑΓΕΙΑ να ξεδιπλώνεται μπροστά μου.

-Παιδιά που γνωρίζεις για πρώτη φορά και κανείς δεν ξέρει να σου πει πληροφορίες για αυτά. Πρέπει να επιστρατεύσεις το κάθε τι που έχεις μάθει,το κάθε τι που κρύβεις μέσα σου για να τα γνωρίσεις και να δεις τι κουβαλούν στη ψυχούλα τους.
-Γονείς που αναρωτιούνται τι και πως και μέσα από τις ερωτήσεις τους ξεδιπλώνεται τόσο η ανησυχία τους για το τι θα γίνει,τι θα μάθουν  αλλά ταυτόχρονα θέλουν να γνωρίσουν το δάσκαλο που θα αναλάβει το παιδί τους καθώς ο δάσκαλος της Α τάξης έχει πολλά να δώσει και να αναπτύξει στα παιδιά τους  και πάνω από όλα θα ναι μαζί τους 6 ώρες ανοίγοντάς τους το δρόμο της γνώσης και της Παιδείας.
-Είδα φατσούλες να χαμογελούν καθώς κατάκτησαν και έμαθαν το πρώτο φώνημα και την πρώτη συλλαβή .
-Είδα παιδιά να προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι και να προσπαθούν να επιβληθούν στον εαυτό τους γιατί'μεγάλωσαν"
-Είδα να γράφουν την πρώτη τους ορθογραφία με γνωστές και άγνωστες λεξούλες και ένιωσα περήφανη για αυτό..Ήμουν η πρώτη που τα είδε..Ήμουν η πρώτη που τα καλωσόρισε στον κόσμο της γραφής και αυτή την πρωτιά δεν την αλλάζω με τίποτα.
-Είδα να κατακτούν την πρώτη πεντάδα στα μαθηματικά και να αντιγράφουν απο τον πίνακα ασκήσεις  τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα ούτε το έντυπο ενημέρωσης των γονέων να γράψω .
-Είδα παιδιά να βοηθούν συμμαθητές τους στην ανάγνωση ,να τους δείχνουν φωνήματα και   συλλαβές,αλλά τα είδα και να μοιράζονται ακόμα και το φαγητό τους ,να παίζουν και να χαίρονται γελώντας.
-Χαμογέλασα και γέλασα με την παιδική αφέλεια τους αλλά και με τις απορίες τους που δεν μπορείς να προσπεράσεις με ένα απλό : "αυτό που λες δεν γίνεται" ή "δεν μπορώ να σου απαντήσω γιατί δεν υπάρχει κάτι τέτοιο" και να  προσπαθείς  να  μετατρέψεις κάτι που μόνο με ορολογία επιστημονική μπορείς να απαντήσεις σε παραμύθι για να το καταλάβουν.
-Είδα και έζησα την προσπάθειά τους να μάθουν να μπαίνουν σε δυάδες και να εκτελούν σωστά αυτά που πρέπει να κάνουν
-Είδα τον μαγικό κόσμο της φαντασίας τους να ανοίγεται για να απαντήσουν σε ερωτήσεις και πραγματικά είναι απεριόριστη.Σαν τα "αστέρια που  αγκαλιάζουν τη γη  σαν συρματόπλεγμα 
για να μην πέσει στο σκοτάδι!!!" 
-Ειδα να προσπαθούν να διαβάσουν λέξεις ,να μαθαίνουν πως πρέπει να απαντούν σε ερωτήσεις κειμένου,να προσπαθούν να ακολουθήσουν την κάθε συλλογιστική πορεία ,να μετατρέπονται από νήπια σε μαθητές της Α..
Ναι έχουμε πολλά να ζήσουμε ακόμα .Και ξέρω πως θα ναι επίσης μοναδικές στιγμές.
Όσο για μένα, είδα ξανά μετά από χρόνια  κάτι που μάλλον είχα ξεχάσει!!!Πόσο σημαντικό πραγματικά είναι να σαι δασκάλα της Α τάξης Πόσο σημαντικό είναι για τα παιδιά,για τους γονείς αλλά πάνω από όλα για σένα τον ίδιο ως δάσκαλο. Νιώθεις την κάθε  στιγμή,νιώθεις τη μαγεία του να  ανοίγεις τον μαγικό κόσμο της γνώσης και είσαι ο ...κλειδοκράτορας..ΚΑΙ ΑΥΤΟ είναι η μαγεία της Α τάξης..Το άνοιγμα στη γνώση  και η αποκάλυψη ενός κόσμου που θα οδηγήσεις εσύ  τα παιδιά να αγαπήσουν.