Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Κυριακή

Λόγια καρδιάς από τη δασκάλα του παιδιού σου σε σένα γονιέ..

   
Αύριο ξεκινά μια νέα εποχή για το παιδί σου. Είτε στο νηπιαγωγείο ,είτε στην Α ή Στ τάξη του δημοτικού είτε στο Γυμνάσιο είτε στο Λύκειο.Και εγώ και εσύ θα 'μαστε εκεί..Άλλοι νοερά καθώς τα παιδιά μας στο Λύκειο έχουν μεγαλώσει  και παρευρίσκονται μόνα στον αγιασμό  και άλλοι ως φυσικές παρουσίες ειδικά στα μικρά παιδιά που πρωτοπάνε στο σχολείο.
  Αύριο λοιπόν θα σταθείς απέναντί μου. Αύριο την ώρα που θα βάζουμε στη σειρά τους μαθητές μας εσύ θα ψάχνεις να βρεις ποιος δάσκαλος ή δασκάλα έχει το παιδί σου ,θα με κοιτάξεις, θα με ζυγίσεις ,θα με συμπαθήσεις ή θα με αντιπαθήσεις με την πρώτη ματιά. Θα με κρίνεις ακόμα και από το ντύσιμό μου, τα μαλλιά μου ,την ηλικία μου .Μη θυμώνεις που στο λέω αυτό.Είναι η φύση του ανθρώπου τέτοια ,είναι η φύση του γονιού που αγαπάει το παιδί του να θέλει να το προστατεύσει.Αρχέγονο ένστικτο  για τον κάθε έναν από εμάς που γίνεται γονιός το να μετράει τον νέο άνθρωπο που μπαίνει στη ζωή του παιδιού του .Θέλει το δάσκαλο   δίπλα στο παιδί του  να το προστατεύει όπως ο ίδιος.
 Αγαπητέ γονέα έχεις δίκιο και δεν σε κρίνω για αυτό. Μα είμαι εδώ για να σου πω   πως το παιδί σου είναι για μας σημαντικό κομμάτι της ζωής μας στο σχολείο. Είμαστε εκεί, όχι μόνο για να του μάθουμε «γράμματα» ,αλλά για να του διδάξουμε όλα όσα πρέπει ώστε  να γίνει ένας άνθρωπος με Παιδεία  καθώς θα μεγαλώνει. Και την Παιδεία ενός ατόμου πολλά την συμπληρώνουν. Δεν είναι  μόνο η κατάκτηση των γνωστικών αντικειμένων. Είναι να του διδάξουμε την συντροφικότητα,την ομαδικότητα ,τη συνεργασία,την αποδοχή της διαφορετικότητας,το σεβασμό,την αγάπη .Είναι να το βοηθήσουμε να αναπτύξει την συναισθηματική του νοημοσύνη μέσω της ενσυναίσθηση. Να μάθει να μπαίνει στη θέση του άλλου ώστε να καταλάβει τι αντίκτυπο θα χει στο άλλο άτομο απέναντί του μια πράξη του ,ένας λόγος του, μια χειρονομία του.
Αγαπητέ γονέα πιστεύω πως και εσύ αυτό έχεις στο μυαλό σου και αυτό θέλεις από μένα.Πίστεψέ με λοιπόν πως αυτό θέλω να δώσω..Και αυτό γίνεται μόνο με τη δική σου βοήθεια.

Ο κάθε γονέας ,η κάθε οικογένεια λειτουργεί με τους δικούς της τρόπους και νόμους και είναι μικρογραφία της κοινωνίας .Το πιο μικρό κομμάτι της.Το σχολείο είναι το επόμενο κομμάτι που την  αντικατοπτρίζει.Είναι η εικόνα της κοινωνίας που θα έχουμε στο μέλλον όταν τα παιδιά θα μεγαλώσουν και νομίζω πως όλοι θέλουμε μια ευνομούμενη κοινωνία που θα διακατέχεται από τις αρχές τις ισονομίας ,της ισότητας,των ίσων ευκαιριών ,της αποδοχής της διαφορετικότητας .Μια κοινωνία Παιδείας που προάγει πολιτισμό . Αυτό στο σχολείο επιτυγχάνεται μέσω του σεβασμού που θα πρέπει το παιδί να καταλάβει και να νιώσει κάνοντάς τον κτήμα του.

Ξέρω πως  έχεις δώσει στο παιδί σου  τις αρχές που χρειάζεται ,όπως ξέρω πως , κάποιες στιγμές, δεν ήταν καθόλου εύκολο αυτό καθώς διένυε και διανύει στα 6 του την περίοδο του εγωκεντρισμού ,όπως ξέρω πως ερχόμενο το παιδί στο σχολείο για πρώτη φορά διανύει ακόμα αυτό το στάδιο. Στο σχολείο όλα τα παιδιά όμως πρέπει να λειτουργούν με τέτοιο τρόπο ώστε να συνυπάρχουν αρμονικά και να συνεργάζονται ,οπότε και νέες συνήθειες θα αποκτηθούν τις οποίες τα παιδιά θα μεταφέρουν στο σπίτι..Θετικές συνήθειες και συμπεριφορές. Και δεν είναι εύκολο αυτό να γίνει καθώς τα παιδιά πρέπει να το διδαχθούν ,να το αφομοιώσουν .Θέλει τρόπο -και πίστεψέ με και κόπο- όχι για εμένα ως δασκάλα αλλά για το ίδιο το παιδί σου καθώς θα έρχεται σε εσωτερική σύγκρουση ,θα πρέπει να αλλάζει μια συμπεριφορά για να δεχτεί μια άλλη .Και αυτό δεν είναι εύκολο για ένα παιδί που πλέον θα μάθει πως δεν είναι το κέντρο του κόσμου του σχολείου και η σκέψη του δεν πρέπει να ναι εγωκεντρική .

Εδώ γονέα καταλαβαίνεις πως έρχεται η δική μας σχέση. Εγώ και εσύ είμαστε αυτοί που θα το βοηθήσουμε. Που θα βοηθήσουμε το παιδί σου είτε φοιτά στην Α ,είτε στην Β,είτε στην Στ τάξη να κατακτήσει την συναισθηματική νοημοσύνη.

Πως θα γίνει αυτό?Ας ξεκινήσουμε με κάτι που είναι πολύ βασικό για εμάς τους δασκάλους του παιδιού σου.

Ξέρω πως έχεις τις δικές σου σκέψεις ,τις δικές σου αντιπάθειες ή συμπάθειες στον χώρο των ενηλίκων, πως με κάποιους είσαι φίλος και κάποιους δεν θες να τους δεις. Αυτά όμως είναι στο δικό μας κόσμο .Την κοινωνία των μεγάλων. Στον κόσμο του σχολείου όμως ,της δικής μας μικρής κοινωνίας , μπορεί το παιδί σου να ναι με το παιδί κάποιου που έχεις φιλικές σχέσεις και γνωρίζονται τα παιδιά σας αλλά και να βρεθούν μαζί στην ίδια τάξη παιδιά ανθρώπων που για προσωπικούς λόγους εσύ δεν θέλεις να έχεις επαφή μαζί τους. Εδώ δεν θέλω να ρθουμε σε σύγκρουση. Κανένα παιδί δεν είναι διαφορετικό για εμάς στην τάξη.Είναι όλα παιδιά της ίδιας ηλικίας που εγώ θα πρέπει να εκπαιδεύσω «επί ίσοις όροις» με το δικό σου παιδί. Δεν μπορώ να το ξεχωρίσω, ούτε να μεταφέρω στο παιδί σου τη δική σου επιλογή,  γιατί τότε δεν κάνω αυτό για το οποίο εκπαιδεύτηκα .Να διδάσκω σε όλα τα παιδιά την ισονομία. Και εδώ θα πρέπει να με καταλάβεις.Να καταλάβεις πως και εσύ όσο και να σε ενοχλεί,να σε θυμώνει ,να σε εξοργίζει θα πρέπει να με βοηθήσεις να μην νιώσει το παιδί σου πως δεν θες ένα άλλο παιδί. Μη μου ζητήσεις  λοιπόν να αλλάξω θέση στο παιδί σου  μέσα στην τάξη για αυτό τον λόγο. Δεν θέλω να σε απογοητεύσω και να σου το αρνηθώ.

Ξέρω πως γνωρίζεις το παιδί σου.Ξέρεις τα θετικά του και τα αρνητικά του. Να μου τα λες.Αν δεν μου τα λες, αν δεν μοιραζόμαστε αυτά που βλέπουμε στο παιδί δεν θα μπορέσουμε να το στηρίξουμε. Μη μου κρύβεις πως  είναι δειλό, ζωηρό, πως δεν μαζεύει  τα πράγματά του, πως είναι υπερβολικά ώριμο για την ηλικία του ,ή πως έχει πχ εμμονές. Αν δεν παρέμβουμε ,αν δεν βρούμε έναν τρόπο αντιμετώπισης σε κάτι που εσύ και εγώ κρίνουμε πως χρειάζεται παρέμβαση, το παιδί μεγαλώνοντας δεν ξέρουμε πως θα αντιμετωπίζεται  ούτε πως θα αντιμετωπίσει το ίδιο τον εαυτό του. Πρέπει να με βοηθήσεις λοιπόν.

Μη μου κρύβεις ακόμα και μια πάθηση του. Σκέψου το παιδί σου να παρουσιάσει μια κρίση στην τάξη.Αν δεν έχω προετοιμαστεί εγώ ,αν δεν ξέρω εγώ ,δεν θα μπορέσω να προετοιμάσω τους συμμαθητές του για το πώς θα πρέπει να αντιδράσουν σε μια  τυχόν συμπτωματική κρίση. Και φαντάσου τι έχει να του πουν οι συμμαθητές του την άλλη μέρα. Πολλές φορές -το ξέρεις και εσύ από τότε που ήσουν παιδί- πως τα παιδιά γίνονται πολύ σκληρά  και εγώ αυτό πρέπει να το προλάβω όπως πρέπει να προλάβω το να περιθωριοποιήσουν το παιδί σου οι συμμαθητές του είτε από φόβο είτε γιατί θα θεωρούν πως  είναι αδύναμος είτε όμως να αποστασιοποιηθεί το ίδιο από ντροπή για ό,τι συνέβη. Δεν νομίζω να το θέλεις αυτό. Εγώ δεν το θέλω.

Όταν σε χρειάζομαι έλα να με βρεις.Μην θεωρείς πως η πρόσκλησή μου στο σχολείο έχει σκοπό να προσβάλλει το παιδί σου ή εσένα.Αντίθετα.Εχει σκοπό να αντιμετωπίσουμε μαζί κάποιο θέμα είτε μαθησιακό είτε συμπεριφοράς. Ξέρω πως είσαι πολυάσχολος,πως έχεις τόσα τα οποία η καθημερινότητα σε φορτώνει ,αλλά  και εγώ είμαι μέρος της ζωής αυτής και διδάσκω το παιδί σου. Πρέπει να είσαι κοντά μου για το παιδί σου.

Μη θυμώνεις και εγείρεσαι εναντίον μου όταν σου λέει πως το μάλωσα ή πως κάποια στιγμή αναγκάστηκα να του κάνω παρατήρηση. Ρώτα το τι συνέβη και μετά έλα σε μένα χωρίς να πεις μπροστά του ότι «η δασκάλα σου είναι άδικη και θα της δείξω εγώ». Ξέρω πως δεν σου αρέσει να μαλώνει κάποιος το παιδί σου ,μα εγώ δεν είμαι κάποια. Είμαι η παιδαγωγός του .Είμαι ο άνθρωπος που έχει αναλάβει μέρος σημαντικό και μεγάλο της Παιδείας του.Για να το μαλώσω ή να του κάνω παρατήρηση κάτι έκανε. Κάτι που δεν συνάδει με όσες αρχές προσπαθώ να του διδάξω. Είμαι στο σχολείο ,μπορείς να με βρεις.Ελα να μιλήσουμε ουσιαστικά. Νομίζω πως και εσύ δεν θέλεις το άδικο. Ετσι και εγώ και φυσικά δεν θα έκανα παρατήρηση ποτέ άδικα σε ένα παιδί.

Μοιράσου μαζί μας στιγμές. Έλα στις γιορτές μας, πάρε μέρος στις εκδηλώσεις μας ,,πάρε ακόμα και πρωτοβουλιά να μου προτείνεις να  μοιραστούμε εγώ  οι γονείς των παιδιών και τα παιδιά σας μια δραστηριότητα.  Δείξε στο παιδί σου πως είμαστε μαζί σε κάθε τι που το αφορά Πως και οι δύο έχουμε κοινούς στόχους και πορεία για να το στηρίξουμε σε κάθε του βήμα, πως είμαστε παρόντες στη σχολική του ζωή.

Μην αρνείσαι να «δεις» το παιδί σου και την  πρόοδό του στα γνωστικά αντικείμενα. Πολλές φορές τα παιδιά παρουσιάζουν Μαθησιακές Δυσκολίες. Δεν σημαίνει αυτό όμως πως το παιδί σου «έχει πρόβλημα». Τα στερεότυπα και η στάση αυτή  έχουν ευτυχώς τελειώσει στο χώρο του Ελληνικού σχολείου και αντιμετωπίζονται τα παιδιά  με ΜΔ  πια με σοβαρότητα και υπευθυνότητα τόσο στο χώρο της τάξης όσο και στα τμήματα ένταξης.. Αν δεν συνεργαστείς μαζί μου, αν δεν βρούμε τρόπο αντιμετώπισης ,αν δεν τρέξουμε μαζί για να το βοηθήσουμε τότε το παιδί σου όσο και να νομίζεις πως δεν αντιμετωπίζει εσωτερικές αλλαγές πίστεψέ με ,υπάρχουν και είναι έντονες. Δεν συμμετέχει στην τάξη,ντρέπεται,φοβάται να πει τη γνώμη του,αρνείται να διαβάσει,θεωρεί πως δεν είναι ικανό να συμμετέχει σε δραστηριότητες,γίνεται είτε δειλό  είτε επιθετικό και άλλες φορές οκνηρό,αρνείται ακόμα και να έρθει στο σχολείο και κάποια στιγμή στο μέλλον θα παραιτηθεί από αυτό που του αξίζει. Μην νιώσεις ποτέ άσχημα γιατί το παιδί σου έχει Μαθησιακές δυσκολίες και φυσικά ( συγγνώμη που στο λέω αλλά το χω ζήσει)μην ντραπείς και μην βάλεις μπροστά το τι θα πει ο φίλος η φίλοι ή ο κόσμος αν μάθουν. Ένα να ξέρεις.ΕΣΎ είσαι εκεί για το παιδί σου.Όχι ο υπόλοιπος  κόσμος έξω από το σπίτι σου.Εσύ μπορείς να το προστατέψεις με τη δική μου βοήθεια και εσύ μπορείς να βοηθήσεις ο κόσμος να καταλάβει τι σημαντικό είναι να ναι πάνω από όλα ευτυχισμένο το παιδί σου ακόμα και αν έχει Μ.Δ.

Και θα σου πω και κάτι ακόμα που με απασχολεί. Μη με προσβάλλεις στο παιδί σου. Ακόμα και αν δεν ανήκω στους ανθρώπους που συμπαθείς  μη με κατακρίνεις μπροστά του. Όσο και αν δεν το νιώθεις ,στην τάξη μέσα είμαι πρότυπο για το παιδί σου. Μπορεί να μη σου αρέσει η δουλειά μου, το έργο μου, ο τρόπος μου θέλω όμως να θυμάσαι πως έχω σπουδάσει πάνω σε αυτό ,πως ξέρω τι κάνω και γιατί το κάνω. Κρίνοντάς με αρνητικά μπροστά του, πολλές φορές απομονώνει το παιδί ,αποστασιοποιείται από μένα και εμφανίζει στο σχολείο παραβατική συμπεριφορά φτάνοντας μέχρι του σημείου να μην δίνει σημασία είτε στις συμβουλές που δίνω αλλά και να μη συμμετέχει σε όσα κάνουμε στην τάξη.Και αυτό θέλω να καταλάβεις, πως  πολλές φορές έχει αντίκτυπο πάνω του .Γιατί? Γιατί όταν το παιδί σου δεν συμμετέχει ,δεν ακολουθεί εντολές, οι συμμαθητές του είτε τον αντιμετωπίζουν κριτικά είτε δεν το θέλουν στην ομάδα τους .Τότε το παιδί σου μπορεί να γίνει ακόμα πιο αρνητικό, ή και επιθετικό και θα είναι πολύ δύσκολο ακόμα και εσύ να το χειριστείς αυτό. Ναι παίζει ρόλο η στάση σου απέναντι μου ειδικά όταν τη δείχνεις στο παιδί σου.

Δεν νομίζω να ναι πολλά και δύσκολα να πραγματοποιηθούν όσα σου είπα. Αν πραγματικά σε όλα αυτά είμαστε μαζί ,εσύ ως γονέας και εγώ ως δασκάλα ,τότε θα δεις το παιδί σου να αλλάζει, να ωριμάζει ,να ναι ευτυχισμένο και η συμπεριφορά του να ναι αυτή που πραγματικά δείχνει πως η Παιδεία του δεν περιορίζεται μόνο στη γνώση αλλά στην όλη του προσωπικότητα.

Αυτό που είπε  ο Πλάτωνας : «Δεν ξέρω τίποτα άλλο, για το οποίο κάθε λογικός άνθρωπος θα έπρεπε να νοιάζεται περισσότερο, παρά το πώς το παιδί του θα γίνει ο πιο καλός άνθρωπος»  ξερω πως το πιστεύεις και εσύ γιατί και εγώ μητέρα είμαι και αυτό ήθελα και θέλω για τα παιδιά μου.Αν καταλάβεις το έργο μου, αποδεχτείς την επιστημοσύνη μου και είσαι μέρος της ζωής του παιδιού σου στο σχολείο όταν κρίνεται απαραίτητο  είμαι σίγουρη πως θα δεις το παιδί σου να γίνεται ο πιο καλός άνθρωπος «γιατί ο σκοπός της παιδείας είναι η γνώση όχι δεδομένων αλλά αξιών»
ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ. Σε περιμένω να μιλήσουμε.

Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΟΥ.

Πέμπτη

A τάξη: "Το παιδί μου ξέρει να διαβάζει από το νηπιαγωγείο!!" Έχει όμως κατακτήσει το μηχανισμό της Ανάγνωσης?

 
 
Τη Δευτέρα χιλιάδες παιδάκια 6 ετών που ζουν στην Ελληνική επικράτεια θα πατήσουν για πρώτη φορά το ποδαράκι τους στο "ΜΕΓΑΛΟ ΣΧΟΛΕΙΟ" όπως χαριτωμένα το λένε οι μικροί μαθητές.Κάποια είναι "έτοιμα" ψυχολογικά και κάποια όχι.Το ίδιο και οι γονείς. Κάποιοι  είναι πιο ψύχραιμοι και κάποιοι αγχώνονται και το δείχνουν. Δεν θα πω ότι κάνει λάθος κάποια ομάδα γονέων.Αντίθετα θα πω πως μια μικρή ανησυχία την έχουν και οι δύο ομάδες είτε το δείχνουν είτε όχι και το βλέπουμε αυτό και στους πιο ψύχραιμους όταν έρχονται την πρώτη μέρα για να μας γνωρίσουν και να ενημερωθούν.

   Η Α τάξη πραγματικά είναι η τάξη που εισάγει το παιδί στο Δημοτικό   και στην κατάκτηση βασικών δεξιοτήτων που οδηγούν στην κατάκτηση γνώσεων.Εισάγει τα παιδιά στον κόσμο της νόησης και τα οδηγεί από την λογική σκέψη στην αφαιρετική μέσω των κωδίκων και του λεξιλογίου που θα αποκτήσει το παιδί στην πορεία φοίτησής του και μέσω της ανάγνωσης και του λόγου.

  Στους μαθητές  που προσέρχονται στην Α τάξη   υπάρχουν παιδιά που έρχονται "έτοιμα",που ξέρουν να διαβάζουν,να γράφουν το όνομά τους,να μετρούν και οι γονείς είναι περήφανοι για αυτό.Στην πορεία όμως πολλά από αυτά τα  παιδιά  παρουσιάζουν  προβλήματα  κατανόησης,σύνταξης,ορθογραφίας ,μη κατανόηση μαθηματικών εννοιών και πράξεων  και οι γονείς απορούν "γιατί το παιδί μου αφού πριν την  Α τάξη ήξερε πολλά , τώρα δεν πάει καλά;"Έτσι οι γονείς απογοητεύονται αλλά και οι μαθητές χάνουν την αυτοπεποίθησή τους γιατί ακριβώς "έχασαν"την ικανότητα να "διαβάζουν".

Θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί συμβαίνει αυτό και ίσως έτσι μπορέσουμε να καταλάβουμε γιατί βλέπουμε αρκετή δουλειά να γίνεται στην πρώτη τάξη του Δημοτικού σχολείου τόσο στο σχολείο όσο και στο σπίτι ( με διάφορες εργασίες )είτε το παιδί ξέρει να διαβάζει είτε όχι.
Στην περίπτωσή μας (και όπως αναφέρεται στον τίτλο) έχουμε ως παράδειγμα  ένα παιδί που ξέρει να διαβάζει ,ξέρει τα γράμματα ,αναγνωρίζει λέξεις στα παραμύθια και στην τηλεόραση  και διαβάζει εύκολα. Όλα τέλεια λοιπόν.Μάλιστα κάποιος θα έλεγε πως λύνει τα χέρια του δασκάλου γιατί πια "διαβάζει " άρα θα μάθει και να γράφει. 
Για να δούμε όμως, η φράση το "παιδί μου διαβάζει"είναι ταυτόσημη με την φράση το παιδί μου ξέρει ανάγνωση"; Πολλοί θα πείτε ναι.Ας δούμε λοιπόν αν ισχύει αυτό.
Έχουμε έναν μαθητή που διαβάζει  πριν ακόμα ξεκινήσει η πρώτη τάξη.Κάποια στιγμή ο δάσκαλος δίνει στο παιδί αυτό 3 λέξεις. : 
ΓΑΛΑ ,ΓΑΤΑ ΝΕΡΟ και του ζητά: 1.να διαβάσει τις λέξεις  και 2.  να  αναγνωρίσει και να πει ο μαθητής  ποια λέξη  ακούγεται  διαφορετικά χωρίς να υπάρχει  καμία σχέση και ομοιότητα  ανάμεσά τους.Το παιδί στο πρώτο σκέλος τα καταφέρνει μια χαρά και διαβάζει με άνεση τις λέξεις, στο δεύτερο όμως  κοιτάει το δάσκαλο ,δεν κατανοεί τι του ζητάει,  δεν καταλαβαίνει τη διαφορετική λέξη ή απαντάει πως και οι 3 είναι διαφορετικές.Στην ουσία όμως μία  είναι διαφορετική .Είναι διαφορετική σε επίπεδο ομοιότητας συλλαβής αλλά και φωνήματος ( νερό )καθώς οι άλλες δύο λέξεις έχουν ομοιότητες το γα και το α ( γα /τα .γα/λα  και α) .Αυτό συνεχίζεται για καιρό και ο δάσκαλος καλεί το γονέα και του εξηγεί πως το παιδί παρουσιάζει, στον τομέα της φωνολογικής επίγνωσης, μερικές δυσκολίες..Ο γονέας αντιδρά αρνητικά "αφού το παιδί διαβάζει"και  δεν καταλαβαίνει γιατί ο δάσκαλος επιμένει σε μια τόσο 'γελοία άσκηση" .Και όμως δεν είναι γελοία.Ο δάσκαλος  με τις ασκήσεις αυτές προσπαθεί όχι μόνο να αναπτύξει αλλά και να αξιολογήσει το επίπεδο της φωνολογικής επίγνωσης  του παιδιού που θα οδηγήσουν στην κατάκτηση της γνωστικής λειτουργίας της ανάγνωσης.Το συγκεκριμένο παιδί ναι μπορεί να αποκωδικοποιεί τη γραφημική παράσταση των λέξεων αλλά ουσιαστικά δεν έχει κατακτήσει τον μηχανισμό της .


.Θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω και με την ιστορία που παραθέτω παρακάτω ποια είναι η διαφορά μεταξύ του "ξέρει να διαβάζει" και "κατανοεί τι διαβάζει" ( πηγή:Περι ανάγνωσης )

 (Ιστορία των Gleitman & Rosin, 1977)
        Τα χρόνια της μεγάλης μετανάστευσης από την Ελλάδα προς τις Η.Π.Α. ένας αναλφάβητος Έλληνας μετανάστης στην Αμερική κατόρθωνε να διαβάζει τις επιστολές που του έστελναν οι δικοί του από την Ελλάδα με τη βοήθεια κάποιου Αμερικανού φίλου του, ο οποίος όμως δε γνώριζε την ελληνική γλώσσα ούτε στη γραπτή αλλά ούτε και στην προφορική μορφή της. Εκείνο που γνώριζε ο Αμερικανός ήταν μόνο τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου και τους ήχους (τους φθόγγους) που αυτά αναπαριστάνουν.      Μεταφράζοντας λοιπόν τα γράμματα των λέξεων σε ήχους, ο Αμερικανός μετέφραζε φωνολογικά τις γραπτές λέξεις της επιστολής, χωρίς όμως να καταλαβαίνει τη σημασία τους ούτε και συνεπώς το περιεχόμενο της επιστολής. Ο Έλληνας, που καθόταν δίπλα του, ακούγοντας τη φωνολογική μετάφραση των γραπτών λέξεων (δηλαδή ακούγοντας τις λέξεις της επιστολής σαν να ήταν προφορικές), κατανοούσε το νόημα τους και συνεπώς το περιεχόμενο της επιστολής.
Στην συγκεκριμένη ιστορία για την ανάγνωση της επιστολή υπήρξαν δύο διαφορετικές διαδικασίες.Η μία που γινόταν από τον Αμερικανό ήταν η αποκωδικοποίηση της γραφικής παράστασης των λέξεων  ενώ από τον Έλληνα μετανάστη γινόταν η κατανόηση των λέξεων και έτσι έβγαζε και το νόημα του κειμένου.
          . Αυτό σημαίνει ότι απαιτούνται δύο βασικές λειτουργίες για την ολοκλήρωση της διαδικασίας ανάγνωσης; Η αποκωδικοποίηση και η κατανόηση.
Νομίζω λοιπον πως με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να εντοπίσουμε τις μεγάλες διαφορές ανάμεσα στο διαβάζω και κατανοώ τι διαβάζω.
Ο δάσκαλος λοιπόν έχει σαν πρώτο του μέλημα στην Α τάξη του Δημοτικού  να καθοδηγήσει τα παιδιά στην ανάγνωση που είναι μια διαδικασία επεξεργασίας των πληροφοριών που συνθέτουν τον γραπτό λόγο .Και η διαδικασία αυτή δεν είναι καθόλου εύκολη . Θέλει συνεχή επανάληψη και ασκήσεις πάνω στα επίπεδα της φωνολογικής επίγνωσης( φωνημική επίγνωση,συλλαβική επίγνωση ,επίγνωση για τα τμήματα της συλλαβής) που θα επιτευχθούν μέσω των  στόχων που θέτει ο εκπαιδευτικός και  που προσαρμόζονται στις ανάγκες τόσο της τάξης αλλά και στις ανάγκες  του ίδιου του μαθητή.Αν τα παιδιά δεν μπορούν να κατανοήσουν την διαδικασία,αν δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν  στις διάφορες δραστηριότητες που θέτει ως βάση για την ανάπτυξή της ο δάσκαλος ( ή η δασκάλα) τότε ίσως υπάρχουν ενδείξεις για Μ.Δ ( μαθησιακές δυσκολίες ) παρόλο που το παιδί μπορούσε να διαβάσει πριν φοιτήσει στην Α τάξη. .

Πολλά παιδιά λοιπόν που έρχονται στην πρώτη τάξη  και  "διαβάζουν " άνετα ένα παραμύθι δεν έχουν κατακτήσει το μηχανισμό ανάγνωσης .Αυτός ο μηχανισμός μαθαίνεται μέσα στο σχολείο με τη βοήθεια του δασκάλου και είναι στόχος όλης της χρονιάς και ακριβώς επειδή είναι ίσως η πιο σημαντική γνωστική λειτουργία οι γονείς θα πρέπει να ακολουθούν τις συμβουλές των δασκάλων που έχουν αναλάβει την εκπαίδευση των παιδιών τους και να συνεργάζονται στενά μαζί τους για να έχουμε το μέγιστο δυνατό και καλύτερο αποτέλεσμα.


ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑΚΙΑ ΜΑΣ..


Κυριακή

Όρια και εφηβεία..Πώς μπορούμε τα τα θέσουμε στα παιδιά μας?

Το να επιβάλλει κανείς κανόνες σε ένα παιδί που βιώνει την ηλικία της "επανάστασης" είναι αληθινή πρόκληση. Όμως, οι έφηβοι έχουν ανάγκη από όρια όσο και τα νήπια, ίσως και μεγαλύτερη.

¨"Μέχρι πέρσυ ο Ορέστης ήταν ένα μαζεμένο μοναχοπαίδι που δεν έβγαινε  συχνά έξω με τους φίλους του και ήταν πάντα κάποιος γονιός μαζί. Διάβαζε και ήταν υπάκουος , θεωρούσαμε ότι η επικοινωνία μας ήταν πολύ καλή, λέει η μητέρα του . Ακούγαμε από γνωστούς που είχαν μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά ότι
δεν μπορούσαν να τα καταλάβουν και υπήρχαν σε κάποιες περιπτώσεις ομηρικοί καβγάδες. Εμείς ήμασταν πολύ ευχαριστημένοι γιατί αυτά δεν συνέβαιναν στο σπίτι μας. Είχαμε κάποια αγωνία μήπως αλλάξουν αλλά αυτά που συμβαίνουν τώρα δεν τα φανταζόμασταν. Από το καλοκαίρι της Β Γυμνασίου ο Ορέστης άρχισε ξαφνικά να
μεγαλώνει , να αλλάζει , να διεκδικεί. Αρχισε να ζητά να βγαίνει κάθε μέρα έξω με τους φίλους του χωρίς να είναι κάποιος γονιός μαζί και να ζητά να επιστρέφει πιο αργά στο σπίτι. Αρχίσαμε τις διαπραγματεύσεις για την ώρα , ο Ορέστης διαφωνούσε μαζί μας, έλεγε δεν μπορώ εγώ να είμαι ο πρώτος που θα φεύγω από τη παρέα. Δεν ήθελε να τον παίρνουμε από το σημείο που έβγαινε γιατί θα επέστρεφε με τους φίλους του. Να ήταν μόνο αυτό άρχισε να μας λέει παράτα με βρε μαμά ή όλο μπλα μπλά μπλα ή όταν του λέγαμε να φτιάξει το δωμάτιό του που ήταν βομβαρδισμένο μας έκλεινε την πόρτα και μας έλεγε να μην μπαίνουμε μέσα. Ξεκινώντας η Γ Γυμνασίου κάθε Σάββατο διεκδικούσε να βγαίνει και όλο ζήταγε μεγαλύτερες ελευθερίες..... Έχουμε μεγάλη αγωνία δεν ξέρουμε πώς να φερθούμε, πως θα το προστατεύσουμε , αν μπλέξει με κακές παρέες, αν αρχίσουν να καπνίζουν οι φίλοι του ο ίδιος τι θα κάνει. Νομίζουμε ότι δεν ακούει τι του λέμε . Φέτος άρχισε να βαριέται τα μαθήματα , η σκέψη του είναι στους φίλους του , κάθεται με τις ώρες στον ΗΥ παίζοντας ηλεκτρονικά παιχνίδια ή μιλά με τους φίλους του στο Facebook.¨

 Οι ανησυχίες αυτών των γονιών είναι απόλυτα κατανοητές και αφορούν τους  περισσότερους γονείς που έχουν παιδιά στην εφηβεία.

Και οι έφηβοι χρειάζονται όρια

Η  εφηβεία του παιδιού προκαλεί στους πιο πολλούς γονείς ανησυχία. Oι απειλές είναι πολλές «κακές παρέες», ναρκωτικά, ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, χαμηλοί βαθμοί κ.ο.κ. O γονιός δικαιολογημένα ανησυχεί, αλλά πολλές φορές υπερβάλλει και βλέπει ακραίες εικόνες από το μέλλον.

Oι πιο ουσιαστικοί κίνδυνοι στη ζωή ξεκινούν και τελειώνουν στα όρια. Όρια που το παιδί πρέπει να εκπαιδευτεί να βάζει στον εαυτό του και στους άλλους. Eίναι το «μέχρι εκεί» που θα τον προφυλάξει από σοβαρούς, ακραίους κινδύνους.

Mέχρι τα 9-10 του χρόνια το παιδί συμμορφωνόταν ουσιαστικά στα όρια τα δικά σας και των δασκάλων του. Aπό 'κεί και πέρα όμως αρχίζει να σκέφτεται για λογαριασμό του , να επηρεάζεται από τους φίλους του και να αμφισβητεί τα δικά σας όρια  .

Όλα μέσα στο μυαλό του αναπροσαρμόζονται ραγδαία και του είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρει τη νέα σωστή θέση των ορίων. Xωρίς αυτά, δεν έχει κανέναν
μπούσουλα και χάνεται. Kατά συνέπεια, μέχρι να ορίσει τα δικά του νέα «σύνορα», για να ταξινομεί στοιχειωδώς τη ζωή του εξακολουθεί να χρειάζεται έναν εξωτερικό προσδιορισμό. Kαι παρόλο που δεν τον θέλει γιατί νιώθει ότι τον δεσμεύει, συγχρόνως τον έχει απόλυτη ανάγκη για να μην πελαγοδρομεί.

Kαλό είναι να δώσετε εξαρχής στο παιδί την αίσθηση ότι το όριο δεν είναι κάτι δυσάρεστο, αλλά κάτι απλούστατα αναγκαίο.

Η  κατάλληλη στιγμή

Πολλές φορές θυμόμαστε τα όρια μόνο όταν αυτά ξεπερνιούνται, δηλαδή πάνω στον καβγά , στην ένταση ή στη διαφωνία. Aυτή όμως είναι η χειρότερη στιγμή για να θεσπιστούν κανόνες και οι έφηβοι είναι βέβαιο ότι δεν τα λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους. Αντίθετα οι πιθανότητες να λειτουργήσουν αντιδραστικά είναι πολύ αυξημένες. H καλύτερη στιγμή, απεναντίας, είναι η ουδέτερη, χαλαρή ή ευχάριστη στιγμή. Tότε το έδαφος είναι πρόσφορο για να συζητήσετε με το παιδί σας τους όποιους κανόνες, ώστε να συμφωνήσετε από κοινού σε σχέση λ.χ. με το χαρτζιλίκι, τις εξόδους , τη χρήση του τηλεφώνου , του ΗΥ κλπ. Στην ψύχραιμη συζήτηση που γίνεται χωρίς την αφορμή ενός καβγά ή έστω 2-3 ώρες μετά την έντονη διαφωνία, όλοι έχουμε κάνει την αυτοκριτική μας και οι κανόνες γίνονται πιο εύκολα αποδεκτοί.

Είναι απαραίτητο να αναλογίζεστε αν οι απαιτήσεις που έχετε από τον έφηβο σας είναι υπερβολικές και ενδεχομένως μη ρεαλιστικές . Aν διαπιστώνετε κάτι τέτοιο , στις χαλαρές στιγμές είναι πιο εύκολο να «νερώσετε το κρασί σας»... Από την πλευρά του ο έφηβος όταν είναι ήρεμος ενδεχομένως να δεχθεί το σφάλμα του πιο εύκολα και να  είναι πιο συνεργάσιμος. Αποφεύγετε να  λέτε στον έφηβο ότι χωρίς όρια και κανόνες μάς απειλεί το χάος, γιατί οι περισσότεροι έφηβοι έχουν θαυμάσιες σχέσεις με αυτό.

Πώς θα βάλετε κανόνες

Δεν υπάρχει κάποια μαγική συνταγή για την εφαρμογή των ορίων . Η σχέση με τους εφήβους είναι διαδραστική και οι γονείς  απαιτείται να έχουν ξεκάθαρα προσωπικά όρια ,τα οποία είναι σαφή , συγκεκριμένα και να διαθέτουν ευελιξία στη συζήτηση με το παιδί τους.  Είναι πολύ σημαντικό να κατανοούν  ότι η κοινή γραμμή μεταξύ τους είναι απαραίτητη στην εφαρμογή των ορίων. Θα δυσκολευτούν ιδιαίτερα αν το παιδί δεν είχε σαφή όρια στα προηγούμενα χρόνια και ξαφνικά αποφάσισαν ότι έφθασε η στιγμή να τα επιβάλλουν. Ο έφηβος θα είναι εξαιρετικά δύσπιστος και αρνητικός . Αν μάλιστα ο ένας γονιός ακολουθεί διαφορετική πορεία από τον άλλο τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα.
Επίσης αν πχ. ο πατέρας δεν είχε προσεγγίσει το παιδί του κατά την παιδική ηλικία  και στην εφηβεία εμφανίζεται με αυστηρότητα να βάζει όρια πάλι αυτό θα προκαλέσει σεισμό στην μεταξύ τους σχέση . Πρωταρχικό μέλημα κάθε γονιού πρέπει να αποτελεί η επικοινωνία με τον έφηβο και μετά ακολουθούν οι κανόνες .. Πρέπει να είμαστε με ανοικτά τα μάτια και τα αυτιά και να προσέχουμε τι
λέμε και σε ποια στιγμή

Πηγές: